Η «Ψυχομάνα» του Νικολάου Γύζη… και η δική μου γιαγιά

.

Ψυχομάνα Γύζη

.

Σαν σήμερα ήταν που έφυγε η αγαπημένη μου γιαγιά από τον κόσμο αυτό… Μου λείπει πολύ, παρ΄ όλο που πέρασαν πολλά χρόνια.

Και νιώθω πως στην επέτειο της μνήμης της οφείλω να γράψω για την επιλογή μου αυτή, που ως «διαδικτυακή φωτογραφία ταυτότητας» με σηματοδοτεί ως ιστολόγιο.

Πρόκειται για τον πίνακα «η Ψυχομάνα ή Καλομάνα », που είναι από τους αγαπημένους μου… Και μόνο το κεντρικό θέμα του, ο μητρικός θηλασμός, είναι κάτι που αγαπώ πολύ, με εκφράζει ως μητέρα και το ζω με χαρά και ευγνωμοσύνη τα τελευταία χρόνια, από τότε που πρωτοέγινα μάνα.

Όμως ο πίνακας αυτός, συνειρμικά, μου θυμίζει και την αγαπημένη μου γιαγιά.  Στο πρόσωπο του μαυροφορεμένου βρέφους που θηλάζει,  βλέπω την ίδια… θα εξηγήσω στην συνέχεια γιατί.

.

Ο πίνακας αυτός απεικονίζει μια νεαρή μητέρα να θηλάζει ένα μαυροντυμένο βρέφος (πόσο βαριά τα μαύρα για ένα τόσο τρυφερό πλάσμα!…). Της το έχει φέρει για να το ταΐσει η νεαρή αδελφή της θανούσας μητέρας, και περιμένει θλιμμένη να ολοκληρώσει το θηλασμό του το μικρό ορφανό… Το παιδάκι της Ψυχομάνας, ένα κοριτσάκι, προσπαθεί να προσεγγίσει την μητέρα του και να βρεθεί στην αγκαλιά της, που προσωρινά την έχει γεμίσει το άτυχο μωράκι…

Έτσι γινόταν τα παλιότερα χρόνια, τότε που δεν υπήρχαν βρεφικά γάλατα και η επιβίωση των μωρών στηρίζονταν στο μητρικό γάλα.  Πολλές ήταν οι γυναίκες που έχανα την ζωή τους κατά τον τοκετό ή στη λοχεία, και τα ορφανά που απέμενα αναλάμβαναν να τα θηλάσουν άλλες μητέρες, οι λεγόμενες Ψυχομάνες ή Καλομάνες, που έχαιραν ιδιαίτερης εκτιμήσεως από την τοπική κοινωνία, λόγω της μεγάλης προσφοράς της. Αναλάμβαναν ακόμα να θρέψουν και μωράκια, όταν μια μάνα αρρώσταινε και δυσκολευόταν να θρέψει το παιδί της μόνο με το δικό της γάλα. *

.

Έτσι έγινε και με τη δική μου τη γιαγιά: η μανούλα της αρρώστησε βαριά και πέθανε… και την άφησε έξι μηνών ορφανή…

Και μας έλεγε η γιαγιά, όταν ακούραστη μας διηγιούνταν ιστορίες από την πολυκύμαντη ζωή της- ακόμα ηχούν τα λόγια της στα αυτιά μου, που τα επαναλάμβανε πάντα με τις ίδιες ακριβώς λέξεις, καθώς ήταν τόσο καθοριστικά για εκείνη:

«Εγώ ορφανό μεγάλωσα… με πήγαιναν σε άλλη μάνα για να θηλάσω».

Με πολύ πόνο το έλεγε η γιαγιά, γιατί είναι τόσο βαριά η ορφάνια για την παιδική ψυχή… αλλά και με ευγνωμοσύνη για τη γυναίκα εκείνη που με το γάλα της την κράτησε στη ζωή.

Όποτε θυμάμαι και αναλογίζομαι τα λόγια αυτά  της γιαγιάς μου, καθώς και τις συνθήκες μέσα στις οποίες μεγάλωσε, συγκινούμαι… όπως και τώρα που τα γράφω.

Και νομίζω πως έχουν «μπολιαστεί» μέσα μου και έχουν συμβάλει στο να αναπτυχθεί η μεγάλη αγάπη και η εκτίμηση που έχω για το μητρικό θηλασμό.

Κι όταν χρειάστηκε να επιλέξω το «στίγμα» μου για την κοινωνία του διαδικτύου, την μορφή της Ψυχομάνας επέλεξα.

.

Η Ψυχομάνα συμβολίζει την μάνα και τον άνθρωπο γενικότερα που την αγάπη της δεν την κρατά μόνο για τον εαυτό της, τους δικούς της και την οικογένειά της αλλά το περίσσευμά της το σκορπίζει και γύρω της, μαζί με τα πιο ακριβά και πολύτιμα αισθήματα της καρδιάς της.

Κίνητρο και έμπνευση ο συμβολισμός της εικόνας και της μορφής αυτής… και πώς να «φτάσω» το μεγαλείο της;… αισθάνομαι πολύ «μικρή» μπροστά της.

***

Η γιαγιά μου, αν και μεγάλωσε ορφανή και δεν γεύτηκε την μητρική στοργή και φροντίδα, είχε μέσα της τεράστια αποθέματα αγάπης, δύναμης και θυσιαστικής προσφοράς που, όσο τα αναλογίζομαι, πιστεύω πως της τα έστελνε η μανούλα της από Ψηλά… Ήταν μοναδικός άνθρωπος «θυσίας» η γιαγιά…

Γιαγιά μου, δείξε μου να αγαπώ όπως εσύ αγαπούσες, να γίνομαι θυσία και προσφορά ολόκαρδη , όπως εσύ ήσουν για όλους. Να βάζω στην άκρη το «εγώ» μου και να χορταίνω την ψυχή μου με το ολοπρόθυμο και ανιδιοτελές «δόσιμο»…

.

Καλή αντάμωση, αγαπημένη μου γιαγιά! Μου λείπεις, αλλά θα ξαναβρεθούμε. Καλό παράδεισο να έχουμε…

Με την αγάπη μου

Αλεξία

.

cropped-cropped-cebf-ceb8ceb7cebbceb1cf83cebccebfcf82-e1396354973944.jpg

  • *έλεγε ο όσιος Παΐσιος: «Παλιά μια μητέρα μπορεί να θήλαζε και το παιδί της γειτόνισσας, αν δεν είχε γάλα. Τώρα πολλές μητέρες βαριούνται να θηλάσουν ακόμη και τα δικά τους παιδιά» περισσότερα ΕΔΩ

.

Copyrighted.com Registered & Protected KTAQ-US5G-J5GL-XMDR

Advertisements

11 Σχόλια (+add yours?)

  1. emama christina
    Αὔγ. 22, 2015 @ 10:28:31

    Είχα κι εγώ μια τέτοια γιαγιά, που τους αγαπούσε όλους, που γινόταν θυσία. Η γιαγιά μου θήλαζε μέσα στον πόλεμο άλλα παιδιά που οι μανάδες τους δεν είχαν γάλα. όχι έναντι αμοιβής, αλλά από αγάπη. Τη γιαγιά μου δεν την γνώρισα ποτέ γιατί έφυγε λίγο πριν γεννηθώ. Είναι όμως τόσα τα γλυκά λόγια που ακούω όλα αυτά τα χρόνια από οικείους και ξένους για την καλοσύνη της που πάντα αποτέλεσε για εμένα πρότυπο. Με συγκίνησες! Να τις θυμόμαστε πάντα με αγάπη…

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

  2. momyof6
    Αὔγ. 22, 2015 @ 11:32:37

    Να τις θυμόμαστε Χριστίνα μου!…
    φωτεινά παραδείγματα αγάπης, θυσίας και προσφοράς αυτές οι γυναίκες, στην εγωκεντρική κοινωνία μας.

    σε ευχαριστώ! και για την αναφορά στην γιαγιά σου – αξίζει να καταγράφονται τέτοιες ιστορίες

    Μοῦ ἀρέσει

    Ἀπάντηση

  3. Ελευθερία
    Αὔγ. 22, 2015 @ 12:11:50

    Ο Θεός να τις αναπαύει τις γιαγιάδες μας,που ήταν όλο αρχοντιά στην ψυχή και γίνονταν θυσία για όλους!
    Και η δική μου η γιαγιά,η αγαπημένη μου γιαγιά Κωνσταντίνα ήταν μια τέτοια γιαγιά,που θυσιάστηκε για όλους στη ζωή της και που έδινε αυτό που είχε μέσα της απλόχερα,την αγάπη της!
    Ορφανή και εκείνη από μάνα στα δέκα της χρόνια,μα και πολύτεκνη μάνα η και η ίδια είναι το πρότυπο για όλους μας στην οικογένεια.
    Δόξα τω Θεώ που οι περισσότεροι έχουμε να θυμηθούμε τέτοιους όμορφους ανθρώπους από το κοντινό μας περιβάλλον.
    Να τις θυμόμαστε πάντα με αγάπη και ας έχουμε την ευχή τους…
    Σας φιλώ όλους…

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

    • momyof6
      Αὔγ. 22, 2015 @ 17:05:41

      Σε ευχαριστώ πολύ Ελευθερία μου!
      Ας εύχονται για εμάς οι γιαγιάδες μας και ας μας εμπνέουν με τη δική τους ζωή.
      Με τα σημερινά κριτήρια, ίσως η θυσία τους και η προσφορά τους να μοιάζει ανώφελη, (σαν να “σπατάλησαν” την δική τους ζωή για χάρη άλλων)…αλλά σίγουρα δεν είναι, όταν οδηγεί στην σωτηρία της ψυχής…

      την αγάπη μου…

      Μοῦ ἀρέσει

      Ἀπάντηση

  4. Μέλια
    Αὔγ. 22, 2015 @ 14:16:35

    Πόσα like να βάλω σ’ αυτήν την συγκινητική ανάρτηση Αλεξία μου;;
    Ούτε στο μικρό τους δαχτυλάκι δεν τις αγγίζουμε αυτές τις γυναίκες με την “γεμάτη” αγάπη ψυχή και την ανοιχτή ζεστή αγκαλιά!
    Καλή αντάμωση και καλό παράδεισο να έχουμε.
    την αγάπη μου…

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

    • momyof6
      Αὔγ. 22, 2015 @ 17:00:31

      Αχ Μέλια μου, ειλικρινά αυτό σκέφτομαι σήμερα όλη την μέρα: πόσο “μικρή” είμαι μπροστά της…
      Τα likes ανήκουν σε εκείνη… αν και σίγουρα ούτε θα τα επεδίωκε ούτε θα την άγγιζαν καθόλου.
      Πόσο διαφορετική νοοτροπία!

      Σε ευχαριστώ, Μέλια μου, καλό παράδεισο και καλή αντάμωση με τους αγαπημένους μας

      Μοῦ ἀρέσει

      Ἀπάντηση

  5. natasa
    Αὔγ. 22, 2015 @ 17:56:07

    Με συγκίνησες τόσο μα τόσο πολύ…
    Δεν έχω λόγια βρε Αλεξία μου…
    Εξαιρετική η ανάρτησή σου…

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

    • momyof6
      Αὔγ. 22, 2015 @ 22:05:35

      Καταλαβαίνεις, Νατάσα μου, πόσο συγκινημένη ήμουν και εγώ όταν τα έγραφα, αν και δεν “άφησα” να χυθεί και πολύ συναίσθημα στο “χαρτί”…

      Να είσαι καλά, την οφείλω πολλά της γιαγιάς μου, τόσα που δεν μπορώ να τα ξεπληρώσω με μια ανάρτηση…

      την αγάπη μου

      Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

      Ἀπάντηση

  6. patzaroula
    Σεπ. 09, 2015 @ 00:13:11

    Συγκινήθηκα βαθιά …Και μένα η γιαγιά μου έφυγε πριν καταλάβω καλά τον κόσμο και πλέον είναι δύσκολο να δω τη μορφή της σαν ανάμνηση.Πολλές δυσκολίες και κακουχίες,χάνοντας και αυτή σταδιακά τους δυο γονείς,στα 14 ζούσε σε συγγενικό σπιτικό ως ψυχοκόρη. Ο Θεός να αναπαύσει τις ψυχές τους..Ο πίνακας του Γύζη είναι ένα αριστούργημα,αλλά με τη δική σου επεξήγηση πραγματικά έλαμψε στα μάτια μου.

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

    • momyof6
      Αὔγ. 22, 2016 @ 10:11:19

      Patzaroula μου, σε ευχαριστώ θερμά και για το δικό σου σχόλιο…
      συγκινήθηκα και πάλι με τις αναμνήσεις από τις γιαγιάδες μας…

      (χίλια συγγνώμη για την τόσο καθυστερημένη απάντηση, μου διέφυγε το σχόλιό σου και μόλις το είδα)

      Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

      Ἀπάντηση

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: