Η αγωγή των παιδιών για το θάνατο

 

(Μητροπολίτου Σουρόζ +Anthony Bloom)

275000-263671-care_resize

Ο τρόπος αντιμετώπισης του δικού μας θανάτου διαφοροποιείται στον καθένα μας ανάλογα με την ηλικία και τις περιστάσεις. Σκεφτείτε τα παιδιά που ακούν τη λέξη «θάνατος» και είτε έχουν μία ασαφή ιδέα γι’ αυτόν, είτε ίσως έχουν χάσει έναν ή και τους δύο γονείς τους, και πενθούν μέσα στην μοναξιά: η απώλεια είναι που χαρακτηρίζει την αντίληψη τους για το θάνατο, όχι ο ίδιος ο θάνατος. Τα περισσότερα παιδιά -τα περισσότερα αγόρια σίγουρα- έχουν παίξει, σε κάποιες φάσεις της ζωής τους, παιχνίδια πολέμου: «Σε πυροβόλησα. Είσαι πεθαμένος. Πέσε κάτω.»

Και το παιδί ξαπλώνει κάτω κι εκείνη τη στιγμή γνωρίζει συναισθηματικά, αλλά μέσα στην ασφάλεια του παιχνιδιού, ότι είναι νεκρό, πράγμα που σημαίνει πως δεν έχει δικαίωμα να παίξει, να τρέξει ή να κινηθεί. Πρέπει να μείνει ξαπλωμένο μ’ ένα συγκεκριμένο τρόπο. Η ζωή συνεχίζεται τριγύρω του, αλλά εκείνο δεν αποτελεί πια μέρος της, μέχρι τη στιγμή που αυτό του φαίνεται πια πολύ, και πετάγεται πάνω λέγοντας: «Βαρέθηκα να είμαι πεθαμένος. Σειρά σου τώρα».

η συνέχεια ΕΔΩ

Όταν τα παιδιά αντιμετωπίζουν τον θάνατο αγαπημένων προσώπων…

275000-263671-care_resize

 

Είναι κι αυτός μέσα στη ζωή: ο θάνατος….

είναι το μόνο σίγουρο για όποιον γεννηθεί.

Και δεν μπορούμε να τον κρύψουμε από τα παιδιά- και γιατί να έπρεπε, άραγε;…

Σημασία έχει η αντιμετώπισή του, η πίστη στην αθανασία της ψυχής και στην αιωνιότητα .

 

Αν πιστεύουμε ότι το ταξίδι της ζωής συνεχίζεται , και ο άνθρωπός  μας δεν χάνεται, το ίδιο μήνυμα περνάμε και στα παιδιά μας:

Ένας πρόσκαιρος αποχωρισμός ο θάνατος, ένα πέρασμα στην μακαριότητα του Παραδείσου-

για να κερδίσουμε την Όντως Ζωή αγωνιζόμαστε σ΄αυτή την πρόσκαιρη ζωή, σ΄αυτή τη γη…

 ***

 

Διαβάστε περισσότερα

Πενθώντας …

(πενθώντας για την εν Κυρίω κοίμηση του παππού…)

Σχετική εικόνα

 

Κλαις…

ποιον κλαις;

τι κλαις;

 

Μήπως για αυτά που έχασε ο εκλειπών κλαις

για την ζωή που δεν έζησε και χάρηκε;

Πάντα θα υπάρχει τέλος…

Στην αιωνιότητα μπροστά

στιγμές ελάχιστες το πέρασμα από την γη…

 

Διαβάστε περισσότερα

Ο πόνος σου…

(σε όσους παλεύουν με τον πόνο της απώλειας ή με ασθενειες δύσκολες…)

 

.

Να μπορούσα να έπαιρνα 

λίγο από τον πόνο σου

να ξαλάφρωνε μια στιγμή η ψυχή σου…

.

Να μπορούσα να έπαιρνα

λίγη από την θλίψη σου

να χαμογελούσε για λίγο η μορφή σου…

.

Διαβάστε περισσότερα

Βιώνοντας τον πόνο ,την απώλεια και το πένθος στην εγκυμοσύνη μου…

(ένα κείμενο που καιρό τώρα τριγυρίζει στο μυαλό μου και με δυσκόλευε να το καταγράψω, γιατί έφερνε πάλι στην επιφάνεια οξύ τον πόνο… 

Για την απώλεια μιας αγαπημένης θείας μου θα γράψω, και γενικότερα για τον πόνο και το πένθος, κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης…)

.

Δεν ξέρω αν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει βιώσει πόνο και θλίψη από την απώλεια αγαπημένων προσώπων κατά την διάρκεια της ζωής του… είναι μάλλον απίθανο να συμβεί αυτό.

Συνυφασμένη η ζωή μας και με την χαρά και με την λύπη. Και πώς να αποφύγεις τα δυσάρεστα;

 

Διαβάστε περισσότερα