Όταν τα παιδιά αντιμετωπίζουν τον θάνατο αγαπημένων προσώπων…

275000-263671-care_resize

 

Είναι κι αυτός μέσα στη ζωή: ο θάνατος….

είναι το μόνο σίγουρο για όποιον γεννηθεί.

Και δεν μπορούμε να τον κρύψουμε από τα παιδιά- και γιατί να έπρεπε, άραγε;…

Σημασία έχει η αντιμετώπισή του, η πίστη στην αθανασία της ψυχής και στην αιωνιότητα .

 

Αν πιστεύουμε ότι το ταξίδι της ζωής συνεχίζεται , και ο άνθρωπός  μας δεν χάνεται, το ίδιο μήνυμα περνάμε και στα παιδιά μας:

Ένας πρόσκαιρος αποχωρισμός ο θάνατος, ένα πέρασμα στην μακαριότητα του Παραδείσου-

για να κερδίσουμε την Όντως Ζωή αγωνιζόμαστε σ΄αυτή την πρόσκαιρη ζωή, σ΄αυτή τη γη…

 ***

 

Περισσότερα

Advertisements

Πενθώντας …

(πενθώντας για την εν Κυρίω κοίμηση του παππού…)

Σχετική εικόνα

 

Κλαις…

ποιον κλαις;

τι κλαις;

 

Μήπως για αυτά που έχασε ο εκλειπών κλαις

για την ζωή που δεν έζησε και χάρηκε;

Πάντα θα υπάρχει τέλος…

Στην αιωνιότητα μπροστά

στιγμές ελάχιστες το πέρασμα από την γη…

 

Περισσότερα

Παππού…

 

Να γράψω θέλω για εσένα,

παππού,

μα τις λέξεις νικούν τα δάκρυα.

Νωπός ο πόνος του αποχωρισμού…

.

Να χαράξω γραμμές δεν τολμώ

μην αδικήσω την μορφή σου.

 

Περισσότερα

Η «Ψυχομάνα» του Νικολάου Γύζη… και η δική μου γιαγιά

15 χρόνια χωρίς να είναι κοντά μας η γιαγιά Αλεξάνδρα …

Ψυχομάνα Γύζη

.

Σαν σήμερα ήταν που έφυγε η αγαπημένη μου γιαγιά από τον κόσμο αυτό… Μου λείπει πολύ, παρ΄ όλο που πέρασαν πολλά χρόνια.

Και νιώθω πως στην επέτειο της μνήμης της οφείλω να γράψω για την επιλογή μου αυτή, που ως «διαδικτυακή φωτογραφία ταυτότητας» με σηματοδοτεί ως ιστολόγιο.

Πρόκειται για τον πίνακα «η Ψυχομάνα ή Καλομάνα », που είναι από τους αγαπημένους μου… Και μόνο το κεντρικό θέμα του, ο μητρικός θηλασμός, είναι κάτι που αγαπώ πολύ, με εκφράζει ως μητέρα και το ζω με χαρά και ευγνωμοσύνη τα τελευταία χρόνια, από τότε που πρωτοέγινα μάνα.

Όμως ο πίνακας αυτός, συνειρμικά, μου θυμίζει και την αγαπημένη μου γιαγιά.  Στο πρόσωπο του μαυροφορεμένου βρέφους που θηλάζει,  βλέπω την ίδια… θα εξηγήσω στην συνέχεια γιατί.

.

Συνέχεια ΕΔΩ →

Οι τουλίπες της…

.

Ό,τι απέμεινε από το πέρασμά σου απ’ αυτή τη γη
είναι η γλυκιά σου η μορφή
που μάς κοιτάει από μια φωτογραφία θολή

.

Περισσότερα

Το μεγάλο ταξίδι της γιαγιάς…

γραμμένο πριν 3 χρόνια, μετά την “αναχώρηση” της γιαγιάς των παιδιών μας από τον κόσμο αυτό…

Καλή αντάμωση να έχουμε, Καλό Παράδεισο…

219261-TABLE TOP STILL LIFE (1)

 

” Η γιαγιά μας σήμερα έκανε το μεγαλύτερο ταξίδι της ζωής της!… και το τελευταίο. Γιατί από σήμερα θα ζει στα παλάτια του Ουρανού.

Πέρασαν τα χρόνια για την γιαγιά. Βάρυνε , αρρώστησε, πονούσε πολύ. Αλλά έκανε πάντα υπομονή και πάντα χαμογελούσε και πάντα έλεγε: “Δόξα τω Θεώ”! Και ήρθε η ώρα που ο Θεός έστειλε του Αγγέλους Του να πάρουν την ψυχούλα της . Και την μετέφεραν ψηλά, μπροστά στον θρόνο του Θεού, να τον προσκυνήσει και Εκείνος να ορίσει την αιώνια κατοικία της.

Συνέχεια ΕΔΩ

Των ψυχών…

.

.

Σάββατο των ψυχών σήμερα…

οι κεκοιμημένοι μας

περιμένουν την αγάπη μας: 

.

τα ψιχία του Άρτου της προσφοράς μας

το στάρι του κόλλυβου

την φλόγα του κεριού

.

Περισσότερα

Ουρανός…

 

 

Ουρανός: Αυτό που μάς ενώνει, μάς χωρίζει ,  μάς πληγώνει…

.

Μια διαδρομή προς το χωριό,

 μια “συνάντηση” νοερή με αγαπημένα πρόσωπα

που μάς κοιτούν από Ψηλά…

.

Το σπίτι μοιάζει άδειο από σώματα ,

αλλά οι ψυχές τους τριγυρνούν κοντά μας,

μαζί με τις αναμνήσεις.

Περισσότερα

Όταν τα παιδιά αντιμετωπίζουν τον θάνατο αγαπημένων προσώπων…

.275000-263671-care_resize

.

Είναι κι αυτός μέσα στη ζωή: ο θάνατος….

είναι το μόνο σίγουρο για όποιον γεννηθεί.

Και δεν μπορούμε να τον κρύψουμε από τα παιδιά- και γιατί να έπρεπε, άραγε;…

Σημασία έχει η αντιμετώπισή του, η πίστη στην αθανασία της ψυχής και στην αιωνιότητα .

Αν πιστεύουμε ότι το ταξίδι της ζωής συνεχίζεται , και ο άνθρωπός  μας δεν χάνεται, το ίδιο μήνυμα περνάμε και στα παιδιά μας:

Ένας πρόσκαιρος αποχωρισμός ο θάνατος, ένα πέρασμα στην μακαριότητα του Παραδείσου- για να κερδίσουμε την Όντως Ζωή αγωνιζόμαστε σ΄αυτή την πρόσκαιρη ζωή, σ΄αυτή τη γη…

.

Όταν , πριν δυο χρόνια, έφυγε από κοντά μας η γιαγιά των παιδιών (η πεθερά μου), έγραψα το ίδιο το βράδυ αυτό το κείμενο, για να το διαβάσουν τα παιδιά και να το έχουν ως οδηγό στη ζωή τους. το ταξίδι όλων προς τα εκεί Ψηλά να οδηγήσει, αυτό ευχόμαστε…

.

Περισσότερα

Βοήθεια σε μητέρες (λόγοι οσίου Παΐσίου)- Β’

 

.

αντιγράφω από το πρόσφατα εκδοθέν βιβλίο για τον βίο του οσίου γέροντα των ημερών μας, αγίου Παϊσίου – χωρίς να τολμήσω να σχολιάσω…

ας μάς φωτίζουν οι πρεσβείες τους και ας μάς δίνουν δύναμη οι μεσιτείες του.

το απόσπασμα αυτό αναφέρεται σε μητέρες με παιδιά με νοητικά και κινητικά προβλήματα, σε πονεμένες μητέρες και σε άτεκνες γυναίκες.

το πρώτο μέρος του κεφαλαίου, που αναφέρεται στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών,  μπορείτε να το διαβάσετε ΕΔΩ

***

Με ιδιαίτερη αγάπη δεχόταν τις μητέρες που είχαν  παιδιά με νοητικά και κινητικά προβλήματα. Στην μητέρα ενός παιδιού με σύνδρομο Ντάουν είπε: «Όταν ο Γιωργάκης ανέβει πάνω θα του πει ο Χριστός:”Διάλεξε ποιο κελλάκι θέλεις για να μείνεις!” Κι εκείνος θα πει: “Χριστούλη μου,θέλω και την μανούλα μου μαζί”. Και έτσι ο Χριστός θα σας βάλει όλους μαζί στον Παράδεισο”.

***

Τον επισκέπτονταν και πονεμένες μητέρες , που είχαν κοιμηθεί  τα παιδιά τους. Κάποια μητέρα τον ρώτησε:

-Γιατί, Πάτερ, ο Θεός μου πήρε το παιδί μου; Γιατί;

 

Περισσότερα

Για τα πρόωρα βρέφη και για τα μωράκια που έφυγαν νωρίς… (λόγοι οσίου Παϊσίου)

.

15 Οκτωβρίου: Παγκόσμια ημέρα ευαισθητοποίησης σχετικά με την νεογνική απώλεια και την απώλεια κύησης

.

12047113_1000915619931858_4562212605956185919_n

.

το ανθρώπινο έμβρυο εμψυχούται από την στιγμή της συλλήψεως…αυτή είναι η πίστη της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Τα μωράκια που “φεύγουν” νωρίς, είτε κατά την διάρκεια της κυήσεως είτε αφού γεννηθούν και δώσουν μάχη για να επιβιώσουν, ζουν πάντα στις καρδιές μας…

και ζούμε με την ελπίδα ότι θα τα συναντήσουμε στην άλλη ζωή και θα ζήσουμε μαζί τους στην Αιωνιότητα, όσα δεν ζήσαμε σε αυτή την γη…

.

Με αφορμή αυτή την Ημέρα, ένα απόσπασμα από τον άγιο Παΐσιο:

Περισσότερα

“Του πολέμου το παιδί”…

.

κάτι που είχα γράψει πριν δυο χρόνια, αλλά δυστυχώς παραμένει επίκαιρο. Ο πόλεμος  συνεχίζεται και υπάρχουν πολλά ακόμα αθώα θύματα, που χάνουν τόσο πρόωρα της ζωής τους, είτε στις εμπόλεμες περιοχές είτε στο δρόμο της προσφυγιάς, όπως  και ο μικρούλης Aϊλάν  … ας μην τους ξεχνούμε στις προσευχές μας…

.

syria11

.

“Xθες το βράδυ, μετά από μια ακόμα κουραστική μέρα, έπεσα αργά να κοιμηθώ. Ο ύπνος δεν ερχόταν, θες από την κούραση, θες από τις σκέψεις και τις εικόνες της μέρας…

Τα παιδιά κοιμόταν ήσυχα στα κρεβατάκια , ο άντρας μου, κουρασμένος και αυτός, είχε ήδη αποκοιμηθεί. Και εγώ σκεφτόμουν…Εικόνες περνούσαν μπροστά από τα μάτια μου…πόλεμος, προσφυγιά, σκοτωμοί…παιδικά σωματάκια πληγωμένα θανάσιμα…

Περισσότερα

Βιώνοντας τον πόνο ,την απώλεια και το πένθος στην εγκυμοσύνη μου…

(ένα κείμενο που καιρό τώρα τριγυρίζει στο μυαλό μου και με δυσκόλευε να το καταγράψω, γιατί έφερνε πάλι στην επιφάνεια οξύ τον πόνο… και αυτό που με έκανε να το αποφασίσω, ήταν η «υπόσχεση που είχα δώσει στην ομάδα «Μανούλες Αγγέλων»

Για την απώλεια μιας αγαπημένης θείας μου θα γράψω, και γενικότερα για τον πόνο και το πένθος, κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης…)

.

Δεν ξέρω αν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει βιώσει πόνο και θλίψη από την απώλεια αγαπημένων προσώπων κατά την διάρκεια της ζωής του… είναι μάλλον απίθανο να συμβεί αυτό.

Συνυφασμένη η ζωή μας και με την χαρά και με την λύπη. Και πώς να αποφύγεις τα δυσάρεστα;

 

Περισσότερα

Καλό Παράδεισο, αγαπημένη μου ψυχή…

Καλό Παράδεισο

.

λίγες σκέψεις από καρδιάς για την αγαπημένη μου θεία, που ταξίδεψε για τον Ουρανό…

.

Έφυγες και εσύ για το ταξίδι που όλοι κάποτε θα κάνουμε…

έφυγες και πόνεσε η ψυχή μας, δύσκολος ο αποχωρισμός

όσο κι αν ζούμε με την ελπίδα ότι θα ξανασυναντηθούμε… η προσωρινή απώλεια πονά

 .

Ξέρω όμως, αγαπημένη μου θεία, ότι δεν θέλεις να σε κλάψουμε

Η ψυχούλα σου ακόμα τριγυρίζει κοντά μας και επιθυμεί να μας βλέπει χαρούμενους

.

Περισσότερα

Μετά τον πόνο…τι;

 

Πολύς πόνος αυτές τις μέρες…

και πού να στραφώ για να γαληνέψει η ψυχή μου, που έχει μαυρίσει;….

 

μετά το ετήσιο μνημόσυνο της γιαγιάς μας, – μέσα από το οποίο έζησα ξανά την έξοδο της από αυτό τον κόσμο…-η είδηση του χαμού του Βαγγέλη

την βίωσα πολύ βαθιά, σαν δικό μου άνθρωπο να έχασα

ομολογώ πως φοβάμαι και τρέμω για τα παιδιά μου, αναλογίζομαι τις ευθύνες μου ως μάνα και τρομάζω

 

Περισσότερα

Προηγούμενες παλαιότερες καταχωρίσεις

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: