Οι τελευταίες μέρες είναι δύσκολες, βαριές. Με όσα συμβαίνουν στον κόσμο και με τον πόλεμο που μαίνεται σε κοντινή μας χώρα, είναι αναμενόμενο να έχει επηρεαστεί και η δική μας καθημερινότητα. Πολλά ερωτήματα προκύπτουν για το μέλλον μας και πώς μπορούμε να προχωρήσουμε χωρίς πίστη και ελπίδα;…

Με προβλημάτισαν αρκετά οι έννοιες της ελπίδας και των προσδοκιών, με αφορμή όσα ανέφερα, και έτσι προήλθε η ανάρτηση αυτή.

Στη ζωή μας προσδοκούμε το καλύτερο και ελπίζουμε ότι θα το έχουμε. Οι δυο αυτές λέξεις (προσδοκία και ελπίδα) μοιάζουν αρκετά ως προς το νόημά τους. Αν τις αναλύσουμε, όμως, βλέπουμε ότι έχουν κάποιες σημαντικές διαφορές.

Όταν προσδοκούμε κάτι έχουμε στο νου μας έτοιμο ένα σχέδιο, το οποίο θέλουμε να εκπληρωθεί κατά γράμμα. Έχουμε σκεφτεί ακόμα και τις λεπτομέρειες και περιμένουμε να χαρούμε, αν επιτευχθεί η προσδοκία μας. Όμως, αυτό εμπεριέχει μια «εμμονή» στην εκτέλεση των σχεδίων μας και των σκοπών μας. Δεν χαιρόμαστε τη «διαδρομή». Επιπλέον, συχνά υποβόσκει και μια δόση «εγωισμού» ενώ η συμπεριφορά μας είναι συχνά «άκαμπτη» και καθορίζεται απόλυτα από την προσδοκία που έχουμε θέσει. Για αυτό το λόγο η μη πραγματοποίηση των σχεδίων μάς καταβάλει συναισθηματικά.

Αντιθέτως, η ελπίδα δίνει μια αίσθηση ελευθερίας και προσαρμογής στις καταστάσεις της ζωής. Δίνει «εύρος» στις κινήσεις μας και εναλλακτικές λύσεις σε περίπτωση που δεν πραγματοποιούνται επακριβώς τα σχέδιά μας. Τα όνειρά μας δεν γίνονται αυτοσκοπός και, όποια πορεία και αν πάρουν τελικά, η ψυχή γεμίζει με ευγνωμοσύνη για το αίσιο αποτέλεσμα.

Η ελπίδα αφήνει «χώρο» στο Θεό να παρέμβει στη ζωή μας.

Εσείς πώς βρίσκετε ελπίδα μέσα στις δυσκολίες;

Με την αγάπη μου,

Αλεξάνδρα Χ. Τ.

3/3/2022

Ας μείνουμε σε επικοινωνία!

Ακολουθήστε μας στο ΙNSTAGRAM και στο FACEBOOK!

2 σκέψεις σχετικά με το “Προσδοκίες και ελπίδες…

  1. Αλέξια μου πόσο χαίρομαι που βρήκα ανάρτηση σου απόψε! Βαριά η σκιά των ημερών πέφτει πάνω στον κόσμο αλλά και στην ψυχή μας… Εγώ πάντως εδώ μέσα μπήκα για παρηγοριά και δεν απογοητεύτηκα! Και αυτό έχει συμβεί πολλές φορές … Τι είναι αυτό που με παρηγορεί εδώ μέσα? Πιστεύω η αίσθηση της συντροφικότητας, της πνευματικότητας, η ανάβαση σε λιγότερο γήινες έγνοιες. Νομίζω ότι αυτό χρειαζόμαστε οι περισσότεροι όταν ψάχνουμε να γεμίσουμε την δεξαμενή της ελπίδας μας. Να επικοινωνήσουμε με κάποιον συνάνθρωπο μας… Να ξεφύγουμε από την μέγγενη της ανησυχίας / λογισμών με το να βγούμε στην φύση, να διαβάσουμε ένα όμορφο βιβλίο, να ακούσουμε αγαπημένη μουσική ή απλά να κοιτάξουμε με φρέσκια ματια τα παιδάκια μας και να ζήσουμε μαζί τους την χαρά της στιγμής… Κι όταν καποτε τα σύννεφα των λογισμών μας πλακώνουν και δεν φεύγουν, η ευλογημένη ώρα της προσευχής είναι το σίγουρο φάρμακο για την ψυχή..

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Η προσευχή και η επικοινωνία μ άλλες ψυχές ,που κινούνται στο ίδιο πνεύμα, μάς αναπαύει και μας δίνει κουράγιο και ελπίδα… Έτσι όπως τόσο όμορφα τα περιέγραψες, Σοφία μου.

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.