Αφιέρωσα και σήμερα μία ολόκληρη ώρα από τη μέρα μου για να «συμμαζέψω» το σπίτι. Είναι αλήθεια πως, κατά διαστήματα, χρειάζεται μια γενική «τακτοποίηση» και προσπαθώ να την εντάξω στο εβδομαδιαίο πρόγραμμα. Μια ημέρα της εβδομάδας την αφιερώνω στην τακτοποίηση των δωματίων και άλλη μία ημέρα στην τακτοποίηση της κουζίνας και του καθιστικού. Με αυτό τον τρόπο υπάρχει μια σχετική τάξη στο σπίτι και δεν χάνονται πράγματα, για τα οποία θα αφιέρωνα πολύτιμο χρόνο για να τα εντοπίσω. Όσες φορές δεν ακολουθώ αυτό το «τυπικό» (είτε γιατί αποφασίζω να δώσω χρόνο σε κάτι άλλο είτε γιατί προκύπτουν έκτακτες δουλειές) είτε γιατί επιλέγω να κάνω κάτι άλλο, παρατηρώ ότι δύσκολα συμμαζεύεται το σπίτι. Απαιτείται, ίσως, πολλαπλός χρόνος και κόπος, συγκριτικά με την εβδομαδιαία τακτοποίηση.

Όπως κι αν έχουν τα πράγματα, έχω πλέον αποδεχτεί το γεγονός ότι, με μικρά παιδιά στο σπίτι, ποτέ δεν θα είμαστε εντελώς συμμαζεμένοι. Αλλά αυτό δεν με ενοχλεί και τόσο. Ξέρω, ότι στα επόμενα χρόνια θα υπάρχουν μέρες που θα αναπολώ παιδικές φωνές, σκόρπια παιχνίδια, ψίχουλα στο πάτωμα και δαχτυλιές στα τζάμια…

Εξάλλου, από τη μικρή εμπειρία της ζωής μου έχω καταλάβει ότι ισχύει ο κανόνας «αν δεν είσαι ευχαριστημένος και ευγνώμων γι’ αυτά που έχεις σήμερα δεν θα είσαι ευχαριστημένος ποτέ».

.

Προσπαθώ να θυμάμαι και τα ακόλουθα λόγια του αγίου Παϊσίου, που δίνουν μια ανώτερη, πνευματική χροιά στη μέρα μου και στη ζωή μου:

Η μάνα καλύτερα είναι να ασχολείται με την ανατροφή των παιδιών, παρά να καταπιάνεται σχολαστικά με το νοικοκυριό, με τα άψυχα πράγματα. Να τους μιλάει για τον Χριστό, να τους διαβάζει βίους Αγίων. Παράλληλα να ασχολείται και με το ξεσκόνισμα της ψυχής της, για να λαμποκοπάει πνευματικά. Η πνευματική ζωή της μητέρας θα βοηθήσει αθόρυβα και τις ψυχές των παιδιών της. Έτσι και τα παιδιά θα ζουν χαρούμενα, και εκείνη θα είναι ευτυχισμένη, γιατί μέσα της θα έχη τον Χριστό. Αν η μάνα δεν ευκαιρεί ούτε ένα «Τρισάγιο» να πει, πώς θα αγιασθούν τα παιδιά της;

— Και όταν, Γέροντα, μια μάνα έχει πολλά παιδιά και πολλές δουλειές;

—  Όταν κάνη τις δουλειές στο σπίτι, δεν μπορεί συγχρόνως να προσεύχεται; Εμένα η μητέρα μου μου έμαθε να λέω την ευχή. Όταν σαν παιδιά κάναμε καμμιά αταξία και πήγαινε να θυμώσει, την άκουγα που έλεγε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Όταν έβαζε το ψωμί στο φούρνο έλεγε: «Εις το όνομα του Χριστού και της Παναγίας». Και όταν ζύμωνε και όταν μαγείρευε, πάλι έλεγε συνέχεια την ευχή. Έτσι αγιαζόταν και το ψωμί και το φαγητό που έκανε, αγιάζονταν και αυτοί που το έτρωγαν. Πόσες μητέρες που είχαν αγία ζωή είχαν και αγιασμένα παιδιά!

Πόσο με γαληνεύουν αυτοί οι λόγοι… Μακάρι να τους εφήρμοζα καθημερινά.

.

Μετά από αυτούς τους λόγους δεν θα προσθέσω κάτι άλλο δικό μου. Θα χαρώ να διαβάσω και τις δικές σας σκέψεις.

Σας χαιρετώ και θα επανέλθω με κάποιες σκέψεις για την πραγματική- όχι μόνο την πρακτική- σημασία που έχει το «συμμάζεμα» και γιατί μάς ενοχλεί ένα ασυμμάζευτο σπίτι.

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερες αναρτήσεις για την οργάνωση του σπιτιού στην αντίστοιχη κατηγορία αναρτήσεων ΕΔΩ! Ελπίζω κάτι απ’ αυτά να σας φανεί χρήσιμο.

Με την αγάπη μου,

Αλεξάνδρα Χ. Τ. 30/11/2021

4 σκέψεις σχετικά με το “Το συμμάζεμα (νο 1)

  1. Όντως το παράδειγμα της μητέρας του Αγίου Παϊσίου, θέτει τα πράγματα στην σωστή τους βάση, σε ευχαριστούμε πολύ που μας το θυμίζεις Αλεξία μου! Εγώ έχω καταλάβει ότι με εκνευρίζει αφάνταστα ένα σπίτι όπου όλα είναι άνω κάτω γιατί νιώθω ότι μαζί με τα αντικειμενα γίνεται χαοτική και η σκέψη μου κάτι που ήδη συμβαίνει κι από μόνο του με τα Ζουζούνια μου να τριγυρνούν γύρω γύρω. Για να διατηρήσω λοιπόν σώας τα φρένας και μια στοιχειώδη ψευδαίσθηση ελέγχου έχουμε καθιερώσει την ρουτίνα του βραδινού συμμάζεματος. Αφού φάμε το βραδινό μας (κατά τις 6.30) ξεκινούμε σιγά σιγά να συμμαζεύουμε. Αρχικά και όσο ήταν τα παιδιά μικρά, την δουλειά την έκανα κυρίως εγώ αλλά βλέπω ότι καθώς μεγαλώνουν τους γίνεται βίωμα σιγά σιγά το να έχει το κάθε πράγμα την θέση του. Έτσι με την πάροδο του χρόνου βλέπω πως και τα ίδια ξέρουν ακριβώς που να ψάξουν όταν θέλουν κάποιο παιχνίδι και που να το βάλουν όταν τελειώσουν με αυτό. Για τα υπόλοιπα αντικείμενα στο σπίτι η μεγαλη μας πληγή είναι τα ρούχα…. Έχουμε και πάλι τα συρτάρια /ντουλάπες μας αλλά όχι αρκετό χώρο για όλα. Και έτσι τα εκτός εποχής ρούχα στοιβάζονται σε κούτες και ντουλάπια κάτι που μου προκαλεί επίσης δυσφορία για την οποία δεν έχω βρει ακόμα λυση…Πολλές ενδιαφέρουσες ιδέες έχει η Γιαπωνέζα Μαρί Κοντό με το βιβλίο της «Σπίτι σε τάξη, ζωή σε τάξη» αν και είναι ολοφάνερο πως όταν το έγραφε δεν είχε παιδιά γι’αυτό και οραματίζεται «χαρούμενα» μπλουζάκια και «ευτυχισμένες» κάλτσες ..

    Μου αρέσει!

    1. Πολύ βοηθητική η βραδινή ρουτίνα, Σοφία μου! και εμείς την εφαρμόζουμε.
      Όταν ξυπνώ σε ένα επαρκώς τακτοποιημένο σπίτι, ξεκινώ με καλύτερη διάθεση τη μέρα μου.
      Όλα είναι θέμα λογισμού, βέβαια, πού δίνω προτεραιότητα…

      Τα ρούχα είναι μεγάλο θέμα… Με μικρά παιδιά χρειαζόμαστε αρκετά κομμάτια, για να προλαβαίνουμε να πλενουμε και να στεγνώνουμε οπότε δεν γίνεται να κρατήσουμε μόνο κάποια βασικά. Κάποιες λύσεις αποθήκευσης (σακούλες που αφαιρείται ο αέρας) είναι βολικές, όπως και τρόποι διπλώματος, ώστε να καταλαμβάνουν λιγότερο χώρο. Όλα όμως θέλουν τον χρόνο τους για να φτιαχτούν!

      Σε ευχαριστούμε για το σχόλιο, είναι τόσο όμορφο να κάνουμε εδώ μια κουβεντούλα!

      Την αγάπη μου

      Μου αρέσει!

  2. Χαίρετε!
    Πόση ανακούφιση το άρθρο…
    Κάπως έτσι τα κάνω κι εγώ..
    Μοιράζω τις δουλειές του σπιτιού, αλλά και πάλι δεν προλαβαίνω.
    Επίσης το διάβασμα του ενός παιδιού (Β΄δημοτικού) ,μου τρώει ποοολύ χρόνο, πολύτιμο χρόνο από το μικρότερο.

    Γράψε ένα άρθρο γι αυτό Αλέξια, πως το ρυθμίζεις, γιατί με τρώνε οι τύψεις..
    Επίσης πως μαθαίνουμε να αγαπάνε την τάξη στα κορίτσια..
    Ευχαριστώ

    Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Είναι ένας συνεχής αγώνας το νοικοκυριό, καλή μου Δήμητρα, και θέλει ηρεμία και οργάνωση, καθώς και συνειδητοποίηση ότι δεν μπορούμε να έχουμε ένα τέλειο σπιτικό- είναι αδύνατον, με μικρά παιδιά, αλλά ούτε και θα μας δώσει πραγματική χαρά!
    (αυτό το λέω για να το ακούω και ε΄γω).

    Όσο για το διάβασμα… μερικά παιδιά θελουν πολύ χρόνο, όντως, Αγάπη και υπομονή και ο Θεός θα μάς βοηθήσει.

    Για το πώς θα μάθουν τα παιδιά την τάξη, έγραψα μόλις μια μικρή ανάρτηση. Ελπίζω να φανεί χρήσιμη.

    Την αγάπη μου.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.