«Κάθε εμπόδιο σε καλό…» (μικρό διήγημα)

(μια μικρή άσκηση δημιουργικής γραφής)

Ήταν όλα έτοιμα. Μαζεμένη η βαλίτσα μέρες τώρα και το εισιτήριο που είχε βγάλει με χίλιες δυο στερήσεις περίμενε πάνω στο ράφι την μεγάλη μέρα της αναχώρησης του πλοίου για την Αμερική- για την λεγόμενη Γη της Επαγγελίας. Είχε στηρίξει πολλές ελπίδες σ αυτή την απόφαση, πίστευε πως θα τον λύτρωνε από τη φτώχια που έτρωγε την πατρίδα του στις αρχές του εικοστού αιώνα και που δεν του έδινε ευκαιρίες να αναδείξει το ταλέντο του και τις δυνατότητές του. Αύριο θα ξημέρωνε η μεγάλη μέρα.

Έπεσε από νωρίς να κοιμηθεί, βάζοντας το παλιό, μεγάλο ξυπνητήρι με τον διαπεραστικό ήχο να χτυπήσει στις πέντε το πρωί. Άνθρωπο δικό του δεν είχε να του ζητήσει να τον σηκώσει από τον ύπνο, έμενε μόνος και έρημος σε εκείνο το σπίτι στην άκρη της πόλης, από τότε που κατέβηκε από το χωριό. Στις πέντε το πρωί θα ξυπνούσε, θα είχε ώρα αρκετή μέχρι να κατέβει στο λιμάνι, να μπαρκάρει και να αφήσει πίσω του την παλιοζωή της μεγαλούπολης που δεν εκτιμούσε τον κόπο του και τον αγώνα του, που δεν τον αντάμειβε. Έπεσε και κοιμήθηκε με όνειρα και ελπίδες, με εικόνες ενός επίγειου παραδείσου, έτσι όπως είχε ακούσει να τα διηγούνται μετανάστες και όπως είχε διαβάσει σε κανα δυο μυθιστορήματα που έπεσαν στα χέρια του. Όλο το βράδυ στον ύπνο του τριγυρνούσε επάνω στο άλογο στα ράντζα της Αμερικής και διασκέδαζε με άλλους κάου μπόυς σε σαλούν.

Aνοιξε κάποια στιγμή τα μάτια του και ασυναίσθητα έριξε μια ματιά στο μεγάλο ξυπνητήρι που είχε αφήσει δίπλα στο προσκεφάλι του. Οι δείκτες ήταν στο δώδεκα ο ένας και στο πέντε ο άλλος. «Δώδεκα είναι ακόμη, πώς δεν περνάει η ώρα; μάλλον από την ανυπομονησία μου» συλλογίστηκε και άλλαξε πλευρό. Μέσα στη θαμπάδα του ύπνου και καθώς μετακίνησε το ρολόι προς το μέρος του πάτησε το πλήκτρου του ήχου… Η ώρα περνούσε, ο νεαρός όμως απολάμβανε τον ύπνο του ανέμελος. Ίσως ήτνα και το κρασί που είχε πιει χθες βράδυ με κάποιους άλλους νεαρούς, έτσι για κατευόδιο, τον είχε ζαλίσει κάπως χωρίς να το καταλάβει.

Σαν ξημέρωσε για τα καλά και ένιωσε τις ακτίνες του ήλιου να τρυπώνουν πίσω από τα παλιά παντζούρια, ανακάθισε στο κρεβάτι του. έτριψε τα μάτια του, να συνειδητοποιήσει τι γινόταν και τότε κατάλαβε πόσο είχε περάσει η ώρα.

«Το καράβι!» έβγαλε μια κραυγή. Αλλά ποιος θα τον άκουγε… Ήταν ήδη εννιά το πρωί, το βαπόρι είχε ήδη σαλπάρει εδώ και μια ώρα: «Να πάρει ευχή…» είπε και απελπισία τον κυρίευσε. Πώς κοιμήθηκα, πώς έγινε αυτό…Δεν υπήρχε πια ελπίδα, καμιά ελπίδα. Παρευθύς, ένιωσε όλα τα όνειρά του να γκρεμίζονται. «Τι κακοτυχία αυτή, Θεέ μου; Γιατί;»

Απογοητευμένος απ΄ όλα βουλιαξε στην απελπισία του. Όσα ονειρεύονταν τα είδε να γκρεμίζονται μπροστά του, να γίνονται θρύψαλα και αυτός απέμεινε να τα κλαίει σαν μωρό παιδί, απαρηγόρητος… Έπεσε βαρύς στο στρώμα του και θρηνούσε τα χμμένα του όνειρα.

Ήταν απόγευμα όταν χτύπησαν την πόρτα του. Ποιος να να άραγε; συλλογίστηκε. Ποιος με θυμήθηκε; Ανόρεχτα, σηκώθηκε απ΄ το κρεβάτι του και άνοιξε, χωρίς να ρωτήσει.

Δυο κύριοι καλοντυμένοι άρχισαν να του απευθύνουν ερωτήσεις:

-Εσείς είστε που χάσατε το πρωί το βαπόρι;

-Ναι, εγώ. Τι συμβαίνει;

-Θα θέλαμε να γνωρίσουμε τον μοναδικό επιζώντα του πρωινού ναυαγίου, τον τυχερό άντρα που δεν επιβιβάστηκε, τον επιβάτη που έχασε το καράβι αλλά κέρδισε τη ζωή του…

.

Αλεξάνδρα Χ. 21/7/2021

2 Σχόλια (+add yours?)

  1. Νικολεττα
    Ιολ. 28, 2021 @ 14:14:50

    Συγχαρητήρια υπέροχο!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

antexoume.wordpress.com

http://antexoume.wordpress.com/

Ευρώπη, μάντεψε…Εγώ είμαι ακόμα πλούσια! #3#

για τις αναδημοσιεύσεις:

Όλα τα κείμενα και οι φωτογραφίες (για τα οποία δεν αναφέρεται άλλη πηγή), είναι προστατευμένα με copyright. Μπορείτε να αναδημοσιεύετε ένα αρχικό τμήμα, με ενεργό σύνδεσμο προς την συγκεκριμένη ανάρτηση. Σας ευχαριστώ!

Κατηγορίες

Αρχείο

Η ψυχομάνα του Ν. Γύζη… και η δική μου γιαγιά

πώς επέλεξα την εικόνα του ιστολογίου μου και το avatar μου

πώς επέλεξα την εικόνα του ιστολογίου μου και το avatar μου

Πανελλήνια Ένωση Φίλων των Πολυτέκνων

Πανελλήνια Ένωση Φίλων των Πολυτέκνων

Πανελλήνια Ένωση Φίλων των Πολυτέκνων

Οι νηστίσιμες συνταγές μας

Οι νηστίσιμες συνταγές μας

νόστιμες, απλές και εύκολες!~ για μαμάδες και παιδιά!