.

(το κείμενο αυτό, από το προσωπικό μου ημερολόγιο, είχε γραφτεί  παλιότερα και το θυμήθηκα με αφορμή την συζήτηση που κάναμε με μια φίλη μου- το αναδημοσιεύω αυτούσιο…)

l5

.

Σκεφτόμουν , μετά από διάφορες κουβέντες σε συναναστροφές με άλλες μητέρες: μήπως μιλώντας για την οικογενειακή μου ζωή, τις χαρές της, τις επιτυχίες των παιδιών μου, τις δικές μου δραστηριότητες, κ.α…

μήπως προκαλώ , άθελά μου, αρνητικά συναισθήματα στους άλλους, που έχουν περισσότερες δυσκολίες απ΄ όσες οι δικές μου ευλογίες;…

 

Για να μιλήσω πιο συγκεκριμένα, με ένα παράδειγμα από τα πολλά: τα παιδιά μου  έχουν την δυνατότητα να πάνε κατασκήνωση (έστω και αν στερηθήκαμε πολλά μέσα στη χρονιά για να συγκεντρώσουμε το χρηματικό ποσό που απαιτείται…) ενώ πολλά παιδιά δεν θα βρεθούν καν στη θάλασσα, να την χαρούν και να κάνουν ένα μπάνιο… Πώς νιώθει η μητέρα τους, όταν εγώ μιλώ και γράφω για τις δικές μα διακοπές;…

.

Πραγματικά, προβληματίζομαι πολύ…

Όταν μιλάς κατά πρόσωπο με τον άλλο, μπορείς να αντιληφθείς κάποιες τέτοιες αντιδράσεις, ακόμα και αν θέλει να μην τις αφήσει να διαφανούν με λόγια… μπορείς να καταλάβεις αν προκάλεσες την ζήλια του (ναι, είναι πολύ ανθρώπινο κι αυτό και δεν ενοχοποιώ κανέναν…).

Αν όμως κινείσαι στο χώρο των μέσω κοινωνικής δικτύωσης, δεν ξέρεις τι αποτελέσματα θα φέρει η δική σου αυτοπροβολή, τι σκέψεις θα γεννήσει στους άλλους, πόσα αρνητικά συναισθήματα η σύγκριση με τη δική τους κατάσταση…

.

Σκεφτόμουν….Είμαστε άνθρωποι, ζούμε σε μια κοινωνία: καλό είναι να βλέπουμε δίπλα μας και την ατυχία των άλλων, να σκεφτόμαστε μήπως  προκαλούμε με την προβολή της δικής μας ευτυχίας, μήπως εν τέλει το «μάτι» τους έρθει και γυρίσει μπούμεραγκ σε εμάς (ναι, πιστεύω στη βασκανία…)

.

Νομίζω πως, αν κινείσαι απλά και με αγάπη, χωρίς διάθεση αυτοπροβολής,  αν μιλάς μόνο εκεί και μέχρι εκεί που βλέπεις ότι σε «παίρνει»… οι αντιδράσεις των άλλων δεν πρέπει να σε προβληματίζουν ιδιαίτερα. Αλλά ας τα έχω και τα προηγούμενα κατά νου…

.

(κάτι άλλο, σχετικό:  εδώ μέσα , στο διαδίκτυο, ό,τι γράφεται δεν ξεγράφεται… θα θέλαμε τα παιδιά μας να ξανοιχτούν στη ζωή, έχοντας δώσει σε γνωστούς και αγνώστους τόσες πληροφορίες για τα παιδικά τους χρόνια;…)

.

Σκέψεις που ίσως φαίνονται λίγο υπερβολικές. Αλλά πιστεύω πως, αφού γεννώνται μέσα μου, καλό είναι να τις καταγράψω, χωρίς φόβο και πάθος, για να τις ξεκαθαρίσω και να προχωρήσω αναλόγως. Οι προβληματισμοί δεν βλάπτουν…

.

Αλεξάνδρα Χ. Τ.

.

 

σχετική ανάρτηση:

Η ταπεινή Μητέρα…

 

.

 

7 σκέψεις σχετικά με το “Μήπως «προκαλούμε» με την ευτυχία μας ; …

  1. Έχεις δίκιο… Σε νιώθω πραγματικά. Κυρίως αυτό με τα παιδιά και τις λεπτομέρειες των παιδικών τους χρόνων…Εύχομαι να «ξεκαθαρίσεις τις σκέψεις σου και να προχωρήσεις αναλόγως». Σε ευχαριστούμε που το μοιράστηκες. Προσωπικά σκέφτομαι κι εγώ συχνά τέτοια πράγματα και δεν ξέρω ποιο είναι το «σωστό»… Καλοφώτιστοι να είμαστε όλοι.

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Εχω και εγώ παρόμοιες σκέψεις με σένα καλή μου Αλεξία.Εχω διαλέξει το δρόμο της σιωπής,συζητούμε για τα παιδιά μόνο με τους γονείς μας και τα αδέλφια μας τόσο για τα καλά τους όσο και για τα κακά τους.Το ιστολόγιο σου είναι φάρος, όαση όπως σου έχω ξαναγράψει μέσα στο διαδίκτυο.Εδώ αισθάνομαι μόνο αγάπη, προστασία,ασυλία ας μου επιτραπεί η έκφραση.Στον ‘έξω κόσμο» που κινείσαι, νομίζω οτι ξέρεις τι κάνεις οι σκέψεις που παραθέτεις είναι σωστές.Σε ένα χαρτάκι στη κουζίνα μου έχω γράψει για να μη ξεχνώ του στίχους απο το ποιήμα του Γιάννη Ρίτσου «πρωινό άστρο»..Κάνε καλέ Θεούλη να΄ναι όλοι καλά έτσι που και μείς να μη ντρεπόμαστε για τη χαρά μας.Πάντα με αγάπη.

    Αρέσει σε 2 άτομα

  3. Προσωπικά με βοηθάει να διαβάζω συχνά για την φιλαυτία, την ταπεινότητα και την υπερηφάνεια. Το κάνω σχεδόν κάθε μέρα. Διαβάζω κείμενα από τους πατέρες της ορθοδοξίας που λένε πόσο κακό κάνουν. Όποτε μπορώ υπενθυμίζω στο εαυτό μου, ότι τίποτα δεν είναι δικό μου.
    Όλα ανήκουν στο Θεό. Και για ότι καλό κάνω, ευχαριστώ Εκείνον για ότι κακό ζητώ να με συγχωρέσει.
    Στην Ορθοδοξία υπάρχει η απλότητα (στον τρόπο ζωής) και η διάκριση. Να κινούμαστε διακριτικά. Κάποιοι πατέρες λένε, σαν να μην υπάρχεις. Βέβαια αυτό δεν γίνεται. Αυτά προσπαθώ να μου λέω και να διαβάζω κείμενα σε αυτό το πνεύμα για να χτυπώ τον εγωισμό μου, την υπερηφάνειά μου κλπ. Επίσης πολλές φορές σκέφτομαι τον Τελώνη και τον Φαρισαίο. Πολλές φορές το κάνω για να αποφύγω όσο γίνεται τη συμπεριφορά του δεύτερου…..και αν αξιωθώ να ακολουθήσω του πρώτου, με τη βοήθεια πάντα του Τριαδικού Θεού της Ορθοδοξίας μας.
    Είναι πολύ όμορφο το κείμενο και οι απορίες δείχνουν άνθρωπο που θέλει να αγωνισθεί όπως ορίζει η Εκκλησία και όχι όπως ορίζει η κοινωνία και τα πρότυπα που δημιουργεί.
    Εύχομαι το καλύτερο!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Σκεφτόμουν πάλι πόσο ανάγκη έχουμε από καθοδήγηση στην πνευματική μας ζωή και στην διαοαιδαγώγηση…
    Λάθη μπορούμε να κάνουμε άπειρα, αν ακούμε το λογισμό μας και δεν έχουμε την στήριξη έμπειρου πνευματικού πατέρα, στον οποίο θα υπακούουμε..
    Πολλές οι προκλήσεις τις καθημερινότητας, ειδικά στην εποχή ,μας, πολλοί προβληματισμοί προκύπτουν.
    Ταπείνωση και υπακοή… αυτά νομίζω πως θα μάς δείχνουν το δρόμο.

    πολλές ευχές σε όλους

    Αρέσει σε 2 άτομα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.