.%ce%bc%ce%b7%cf%84%ce%ad%cf%81%ce%b13

Όταν αγαπάς, δεν υπομένεις

όποιον και ό,τι αγαπάς…

Όταν αγαπάς,

κινείσαι ελεύθερα, με χαρά

και πρώτα η δική σου ψυχή αναπαύεται και χαίρεται…

Επομένως, όταν λέω ότι «πρέπει να κάνω υπομονή»

μήπως πρέπει πρώτα να δω εάν όντως αγαπώ αληθινά

.

ή η αγάπη που λέω πως νιώθω

είναι γεμάτη από πνευματικά μικρόβια

και δεν μπορεί να ονομαστεί αληθινή αγάπη;…

(ας τα σκεφτώ, ας τα μεταφέρω αυτά μέσα στην οικογένειά μου και σε κάθε σχέση μου με τους ανθρώπους…)

.

 

Διάβασα στο βιβλίο Λόγοι Γέροντος Παϊσίου, τόμος Γ΄Πνευματικός Αγώνας (ένα θαυμάσιο βιβλίο, όπως και όλα τα βιβλία της ίδιας σειράς, με τους Λόγους του αγίου μας-εκδ. Ι. Ησ. Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος, Σουρωτή Θεσσαλονίκης)

– Γέροντα, χθες είπατε ότι άλλο είναι η υπομονή και άλλο η ανοχή. Τί εννοούσατε;
Υπομονή δέν είναι το να ανέχομαι τον άλλον. Όταν λέω ότι ανέχομαι τον άλλον, είναι σάν  νά  λέω:  Ο  άλλος  είναι  χάλια,  εγώ  είμαι  καλά,  και  τον  ανέχομαι. 

Η  πραγματική υπομονή είναι  να αισθάνομαι ενοχή  γιά  την κατάσταση του  και  νά  τόν πονάω.
Αυτό  έχει πολλή ταπείνωση και αγάπη, και τότε δέχομαι τήν Χάρη του Θεού και βοηθιέται και ό άλλος.
.
Αν δω, ας υποθέσουμε, κάποιον κουτσό ή κουφό ή ναρκομανή, πρέπει νά σκεφθώ: «Αν ήμουν εγώ  σε  καλή  πνευματική  κατάσταση,  θα παρακαλούσα  τόν  Θεό  και  θά  τόν  έκανε  καλά», γιατί  ό  Χριστός  είπε: θά σας δώσω δύναμη νά  κάνετε μεγαλύτερα θαύματα από μένα, οπότε έρχεται ο πόνος, η αγάπη γιά τον άλλον.
.
Ενώ, αν πώ: «ε, τι νά τον κάνω, ανάπηρος είναι, ας καθήσω λίγο κοντά του θά εχω άλλωστε και τόν μισθό μου», τότε ανέχομαι τόν άλλον και δικαιολογώ τόν εαυτό μου ότι έκανα τό καθήκον μου.
.
.
.
με την αγάπη μου,
Αλεξ. Χ. Τ. 

4 σκέψεις σχετικά με το “Υπομονή ή ανοχή;…

      1. Αχ…αυτή η γεμάτη πνευματικά μικρόβια αγάπη που έχω,σχεδόν καθημερινά ,
        πόσο με πληγώνει στη συνειδητοποίηση του πόσο στενοχωρώ κι απογοητεύω Τον Υπέροχο Θεο και παράλληλα και τις ψυχές που εχω δίπλα μου….
        Παρόλες τις πτώσεις μου όμως, προσπαθω να θυμαμαι,
        «Ότι εκείνος που ακούει τον Χριστό φωτίζει τον εαυτό του κι
        εκείνος που τον μιμείται διορθώνει τον εαυτο του»
        ειναι λογια που όταν τα πρωτοδιάβασα άγγιξαν τη καρδιά μου…
        αν και απέχω πολύ από αυτά δυστυχώς….. ( ειδικά από το δεύτερο)…

        Αρέσει σε 1 άτομο

        1. Μεγάλο το έλεος Του,
          η αγάπη του Πατέρα…

          Ο Θεός να μάς φωτίζει, Κωνσταντίνα μου, συνεχής αγώνας σε όλα τα επίπεδα, αλλά γίνεται με χαρά και ελπίδα, αν «αφηνόμαστε στην Χάρη Του

          «»εκείνος που ακούει τον Χριστό φωτίζει τον εαυτό του κι
          εκείνος που τον μιμείται διορθώνει τον εαυτο του”»

          όμορφα λόγια, ας τα θυμόμαστε.Σε ευχαριστω που μάς τα μετέφερες.

          με πολλή αγάπη

          Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: