Για την αγάπη των παιδιών για την πατρίδα -για το σχολείο, τα αρχαία ελληνικά και τις ξένες γλώσσες

.

~ως συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης σχετικά με τις εξωσχολικές δραστηριότητες των παιδιών (ΕΔΩ)

και της ανάρτησης σχετικά με τα “γράμματα” που μαθαίνουν τα παιδιά στα σχολεία σήμερα (ΕΔΩ):

(λόγοι αγίου Παϊσίου)

παιδεια-σχολειο-δασκαλος-γεροντας-παισιος-ελλαδα

.

“Παλιά τα παιδιά με τα όμορφα ποιηματάκια τα μάθαιναν ν’ αγαπάν  την πατρίδα:

Η όμορφη πατρίδα μου

Ξαπλώνει στο δροσερό γαλάζιο

Με τα δροσερά τα κύματα…

Να δεις πώς το λεγε… ’Ετσι γέμιζε το παιδί.

Σήμερα δεν τους δίνουν τέτοια, τα αφήνουν άδεια τα παιδιά.

Και στο σπίτι οι γονείς, ο ένας από δω κοιτά, ο άλλος από κει, πού να βρεθεί αγάπη για το παιδί; Μένουν άδεια τα παιδιά και υποφέρουν.

.

Να, ένα καημένο που ΄χει κάνει και γω δεν ξέρω πόσες απόπειρες αυτοκτονίας, όταν έρχεται πέφτει στα πόδια μου – τώρα τελείωσε, πήρε πτυχίο και είναι φαντάρος, μεγάλος είναι- μου γράφει γράμματα: «Μπαμπακούλη μου χρυσέ…» γράφει. Τι να σου κάνει το παιδί;

Πρέπει να φροντίζει κανείς να γεμίζει τα παιδιά και μετά τα άλλα, τα γράμματα.

 .

Γέροντα, σήμερα τα πιέζουν πολύ τα παιδιά ,τα φορτώνουν στα μαθήματα, να μάθουν και δυο ξένες γλώσσες.

–Ενώ ΑΡΧΑΙΑ να μην μάθουν!

-Ναι… έτσι είναι! Να μάθουν και Γερμανικά και Αγγλικά; Πώς είναι το σωστό;

-Ε, ας μάθει το παιδί μία γλώσσα, όμως χωρίς πίεση, όσο μπορεί να μάθει πέντε πράγματα.

.

-Γέροντα, σήμερα πήραν βαθμούς τα παιδιά και είναι στεναχωρημένα.

– Κοίτα να δεις, σήμερα οι μεγάλοι θέλουν να παίρνουν πολλά λεφτά με λίγη δουλειά ,και οι μικροί να παίρνουν μεγάλους βαθμούς χωρίς διάβασμα, και αν είναι δυνατόν να μην φεύγουν από την καφετέρια ή την ξυλοτέξ, πώς το λένε- να παίρνουν ένα τηλέφωνο να ρωτάν τι βαθμό έβγαλαν.

.

Από το βιβλίο:” Ο πατήρ Παϊσιος μου είπε…”του Αθανασίου Ρακοβαλή, Θεσσαλονίκη, σ. 31-31, για την αντιγραφή: ιστολόγιο “Αντέχουμε…”

.

 

Καλή δύναμη και καλή φώτιση στον αγώνα μας!

 

με την αγάπη μου,

Αλεξία

4 Σχόλια (+add yours?)

  1. Ελευθερία
    Σεπ. 22, 2016 @ 09:02:29

    Αλεξία μου σ’ ευχαριστώ που υπενθυμίζεις σε όλους μας το πόσο σημαντικά είναι όλα αυτά.Είναι πράγματι πολύ πιο σημαντικό σε αυτές τις τρυφερές ηλικίες,να δώσουμε στα παιδιά μας “ψυχή και Χριστό”,όπως έλεγε ο αγ. Κοσμάς ο Αιτωλός.
    Και όσο για τις ξένες γλώσσες,τα παιδια μπορούν να τις μάθουν και λίγο αργότερα,δε χάνεται ο κόσμος..
    (εμείς έχουμε πει ότι τα παιδιά θα τα ξεκινήσουμε ξένες γλώσσες κατά την τετάρτη- πέμπτη δημοτικού)Υπάρχει μια “μανία”,ειδικά στις μαμάδες,να δείξουν οτι τα παιδιά τους κάνουν πολλά πράγματα και μάλιστα ταυτόχρονα!Ο ανταγωνισμός δλδ είναι μεταξύ των μαμάδων και φυσικά μεταφέρεται και στα παιδιά..
    Ας προσπαθήσουμε σε αυτές τις μικρές ηλικίες να τους δώσουμε αγάπη,όσο μπορούμε όχι κοσμική,αλλά την αγάπη του Χριστού..
    τα φιλιά μου και την αγάπη μου πάντοτε…

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

    • momyof6
      Σεπ. 22, 2016 @ 21:36:13

      Ας γράψω εδώ και την προσωπική μας τοποθέτηση:

      Για τις ξένες γλώσσες, μετά από την εμπειρία μας με τα μεγαλύτερα παιδιά, βλέπουμε πλέον ότι δεν είναι τόσο αναγκαίο να “τρέχουν” τόσα χρόνια τα παιδιά στο φροντιστήριο και να κάνουμε τόσα έξοδα…Η άποοψή μας είναι ότι χάνεται αρκετός πολύτιμος χρόνος και χρήμα.

      Αν παρακολουθούμε τα παιδιά και τα βοηθούμε (εφόσον εμείς ξέρουμε τα βασικά αγγλικά),
      όσα μαθαίνουν στο σχολείο είναι αρκετά για να πάρουν τις βάσεις- Κάποια στιγμή , σε μεγαλύτερη ηλικία και , σε πολύ λιγότερο χρόνο, θα μπορούν να ασχοληθούν πιο εντατικά με τις ξένες γλώσσες και να πάρουν και κάποια αναγκαία πτυχία.

      συμφωνούμε σε όλα, Ελευθερία μου

      με την αγάπη μου πάντα

      Μοῦ ἀρέσει

      Ἀπάντηση

  2. ΡΩΜΗΟΣ
    Σεπ. 25, 2016 @ 22:18:10

    Τὸ παρὸν ἀναδημοσιεύθηκε στὸ Ῥωμηῶν Ἐνημέρωση.

    Μοῦ ἀρέσει

    Ἀπάντηση

  3. Μέλια
    Σεπ. 26, 2016 @ 13:12:31

    Μας τρέχει η καθημερινότητα Αλεξία μου και ξεχάσαμε την ουσία…
    Πόσοι γονείς πηγαίνουν με τα παιδιά τους στην εκκλησία; Πόσοι τα νηστεύουν;
    Και πόσοι τα φορτώνουν με δραστηριότητες που δεν μπορούν να “αντέξουν” τα παιδιά και είναι όλη μέρα στους δρόμους για να τα προλάβουν.
    Όλα με μέτρο αλλά κυρίως με αγάπη και υπομονή.
    Ο χαρακτήρας και η ψυχούλα των παιδιών πλάθεται σιγά σιγά σαν ζυμαράκι στο σπίτι με την σωστή καθοδήγηση των γονιών και με τη βοήθεια του Θεού.

    Και όπως έλεγε ο άγιος Πορφύριος “ζωή χωρίς Χριστό δεν είναι ζωή, πάει τέλειωσε. Αν δεν βλέπεις τον Χριστό σε όλα σου τα έργα και τις σκέψεις είσαι χωρίς Χριστό”

    την αγάπη μου…

    Μοῦ ἀρέσει

    Ἀπάντηση

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...