Ώρα αποκαμωμού

Το κείμενο αυτό μου το έστειλε μια φίλη, με την σημείωση:

“Με σταμάτησε μια κυρία στην εκκλησία πριν λίγο καιρό και μου έδωσε συγκινημένη αυτό το χαρτί. “Σ’ εσένα χρειάζεται περισσότερο” μου είπε…”

(σε ευχαριστώ, Σοφία μου, που το μοιράστηκες μαζί μου)

 το έγραψε η ΝΑΥΣΗ ΙΕΣΣΑΙ-ΚΑΣΣΙΜΑΤΗ από το περιοδικό “Ο κόσμος της Ελληνίδας”

!)

f6fead8f-5fae-4c2b-a291-d521ab4c4c1a.jpg

 

Στο πόστο που μ’ έβαλες, Κύριε, δεν υπάρχουν βάρδιες κι οχτάωρα

δεν είν’ ευγενικό να Σου γκρινιάζω, μα διάλεξες … δύσκολη θέση για μένα !

Βοήθησέ με, Σε παρακαλώ.

.

Όχι για τα σχοινιά, π’ απ’ τα ρούχα στενάζουν και το πανέρι που ξεχείλισε κάλτσες …

δε λέω για το φαΐ, που του ρίχνω μπαχαρικά απ’ την ψυχή να νοστιμίσει (μη και κάνει τους γιους μου να τρέξουνε με λαχτάρα γρηγορότερα σπίτι)

μήτε για τα παπούτσια, π’ αραδιάστηκαν λασπωμένα στα σκαλιά και με ζητάνε …

.

Όμως … θα πρέπει να στα πω γρήγορα, Κύριε, για να προλάβω το γάλα που φουσκώνει και το νηστίσιμο γλυκό να φτιάξω να τους λαφρύνω το σαρακοστιανό τραπέζι…

Έχει τόσα ΠΡΕΠΕΙ το σήμερα, π’ αναρωτιέμαι, πως έχω δυό χέρια, μια και χρειάζομαι δέκα κι άλλα τόσα πόδια και μάτια;

Μεγάλο τ’ έργο π’ όρισες να υπηρετώ.

Μα τα εργαλεία μου λειψά κι αδύναμα!

Τριγύρω μου σωροί τ’ αλεύρια … ΠΡΕΠΕΙ να ζυμωθούν και να φουσκώσουν!

Τα μάτια άγρυπνα _ να βρίσκουν τον καημό στ’ απέναντι το πρόσωπο … τ’ αυτιά, τον ψίθυρο του στεναγμού να πιάνουν … κι η μύτη να οσμίζεται -σαν το πουλί- τη μπόρα πριν φτάσει…

Καρδιά θέλει εδώ, παν’ απ’ όλα – απλόχωρο σάκο – και τράχηλο … που ξέρει να σκύβει!

Γι’ αυτά θέλω να πω, πως με κυρτώνουν, Κύριε …

.

Σ’ αυτό το πόστο, κάποτε με ρώτησαν:

-επάγγελμα;

-οικιακά …

-α … δε δουλεύετε … μένετε σπίτι!!

Ας μ’ έκανες τουλάχιστο ζωγράφο ή ποιήτρια … να ‘βλεπα τις ματιές -ξετρελαμένες μέλισσες – να κάθονται και να ρουφούν το έργο μου …

μα τώρα, ποιος τα μάτια να σηκώσει για τον άνεμο, που μπαινοβγαίνει με ποδιά κι ανασκουμπωμένα μανίκια !

.

.. Στο πόστο που μ’ έβαλες, Κύριε, δεν ευκαιρώ να σκουπίσω τα δάκρυά μου.

Ν’ ακούσω τις μικροεπιθυμιές μου… ν’ ακουμπήοω το μέτωπο στο τζάμι για να ταξιδέψω με τα σύννεφα της δύσης … να χαϊδέψω στο περβόλι τα χρυσάνθεμα, που βγήκαν και καλωσορίζουν τον Οχτώβρη να πιάσω κουβέντα μαζί Σου για ένα κομπολόι, απ’ ακριβά μου ονόματα..

 Έβαλες έν’ ανήμπορο πλάσμα σε μια τόσο καίρια, θέση !

Βόηθα .. μη λύσω τον κόμπο της ποδιάς μου.

Απόψε ο δρόμος της υποταγής μοιάζει αδιάβατος Κύριε ! ..

.

.

αντιγραφή: Αλεξία για το ιστολόγιο “Οικογένεια – μια γωνια του Παραδείσου”

χωρίς σχόλια από εμένα…

Advertisements

7 Σχόλια (+add yours?)

  1. Ρούλα Φιλιππούση
    Ἀπρ. 07, 2016 @ 08:55:53

    Υπέροχο κείμενο!!!!! όντως δεν χρειάζονται σχόλια….η καθεμιά από μας γνωρίζει καλά τι έργο(λειτούργημα)προσφέρουμε!!!Εύχομαι ο Θεός να δίνει σε όλες μας δύναμη και κουράγιο!!!

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

  2. Maria's Lil' Men
    Ἀπρ. 07, 2016 @ 09:05:30

    Υπέροχα λόγια…ταυτίζομαι απόλυτα! Ας μας δίνει δύναμη και κουράγιο, ο Θεός να φέρνουμε εις πέρας όλες τις καθημερινές δοκιμασίες, δυσκολίες και να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι!

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

  3. ΑΧΤΙΔΑ
    Ἀπρ. 07, 2016 @ 10:02:32

    Όπως πάντα το μπλοκ σου είναι ένα αραξοβόλι μέσα σε τρικυμία γλυκιά μου!

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

  4. Μέλια
    Ἀπρ. 07, 2016 @ 13:04:51

    Όσο κι αν βαρυγκομάμαι Αλεξία μου, από την κούραση της καθημερινότητας και να μην βρίσκομαι χρόνο να ανασάνουμε, ο καλός Θεός δεν μας έπλασε ανήμπορες…γι’ αυτό και μας έβαλε στο κατάλληλο πόστο!!

    Συγκλονιστικό όπως όλα τα γραπτά της!

    Θυμάμαι ένα ποίημα που έγραψε για την μάνα “Μια ζωγραφιά”

    Ζωγραφίζω μια μάνα,
    φτιάχνω μάτια μεγάλα και στρογγυλά
    “λένε πως οι μάνες τα βλέπουν όλα”

    Βάνω μια κουκίδα για μύτη
    “δεν έχουν σχεδόν οι μάνες μύτη!”

    Το κούτελο πλατύ και περήφανο
    “έχουν σαν στρατιώτες το μέτωπο ψηλά”

    πως να σχεδιάσω το στόμα
    για να είναι γελαστό και σφραγισμένο μαζί;
    “οι μάνες ξέρετε χαμογελούν και σωπαίνουν!”

    Της γεμίζω το στήθος παράσημα
    “αυτά βγαίνουν εις διπλούν ένα δίνουν στο παιδί και ένα στη μάνα”

    την αγάπη μου…

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

  5. Τριανταφυλλένια
    Ἀπρ. 07, 2016 @ 19:20:35

    Πόσο συγκινητικό κείμενο!…

    Μοῦ ἀρέσει

    Ἀπάντηση

  6. Ροδούλα
    Ἀπρ. 07, 2016 @ 22:57:05

    Υπέροχο Αλεξία μου! Συγκινήθηκα!!! Σας ευχαριστούμε που το μοιραστήκατε μαζί μας!

    Μοῦ ἀρέσει

    Ἀπάντηση

  7. Ελευθερία
    Ἀπρ. 08, 2016 @ 08:05:02

    Υπέροχο Αλεξία μου πραγματικά!Το είχα διαβάσει παλιότερα σε ένα μικρό αλλά θαυματουργό και με μεγάλο πνευματικό πλούτο βιβλιαράκι που τιτλοφορείται “Λυτρωτικά μηνύματα για πορεία προς την Αιώνια Δόξα” εκδ.Αγαθός Λόγος.
    Σ’ευχαριστώ που μου το ξαναθύμησες,είναι πολύ όμορφο να νοιώθουμε πως υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι γύρω μας που μοιράζονται τα ίδια συναισθήματα με ‘μας.
    την αγάπη μου…

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: