“Γιορτή του πατέρα” η Κυριακή του ασώτου υιού

.

.

“Χρόνια πολλά, μπαμπά!” ευχήθηκαν σήμερα τα παιδιά στον μπαμπά τους.

Άκουσαν στο ραδιόφωνο, στην παιδική εκπομπή της Λυδίας της Φιλιππισσίας, ότι σήμερα είναι η γιορτή του Πατέρα!…

Και γιατί να μην είναι;… υπάρχει μεγαλύτερο πρότυπο για όσους άντρες έχουν γίνει γονείς από το πρότυπο του Ουράνιου Πατέρα όλων μας;

Η παραβολή του ασώτου υιού δεν έχει ως πρωταγωνιστή μόνο τον άσωτο υιό…έχει και τον σπλαγχνικό Πατέρα , που καρτερικά προσμένει την επιστροφή του και με άπειρη αγάπη δέχεται την ολόψυχη μετάνοιά του και τον βάζει και πάλι  στο πατρικό σπίτι.

.

Αντιγράφω λίγα λόγια από ένα όμορφο κείμενο που διάβασα στηνΧριστιανική Φοιτητική Δράση (Χ.Φ. Δ. ):

«Πατέρα, συγχώρεσέ με»!

“Είχε πέσει στ’ αλήθεια πολύ χαμηλά. Είχε αμαρτήσει βαριά. Είχε προδώσει την εμπιστοσύνη και την αγάπη του Πατέρα. Είχε ξεστρατίσει σε άτακτη ζωή. Να ο γκρεμός,  η τελική καταστροφή έχασκε μπροστά του.

Αλλά πώς να γυρίσει πίσω;

Αυτός με τόση αυτοπεποίθηση, όσο και αυθάδεια, είχε απαιτήσει: «πάτερ, δός μοι τό ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας »! Πατέρα, δος μου το μερίδιο της περιουσίας που μου ανήκει! Κι όταν ο φιλόστοργος πατέρας του «διεῖλε», μοίρασε σ’ αυτόν και τον αδελφό του «τόν βίον», την περιουσία, αυτός άρπαξε το μερίδιο του και αμέσως «ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν». Ταξίδεψε σε μακρινή χώρα. Με τι πρόσωπο ν’ αντικρίσει τώρα το πατρικό βλέμμα;

Αλλά ήταν και οι φίλοι του, με τους οποίους «διεσκόρπισε τήν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως». Διασκόρπισε την περιουσία του ζώντας βίο άσωτο. Δε θα τον ειρωνεύονταν, αν τον έβλεπαν ν’ αλλάζει γνώμη;

Ήταν κι εκείνος ο μεγάλος του αδελφός, ο οποίος είχε μείνει στο σπίτι, άψογος, τυπικός απέναντι στον Πατέρα. Τι θα έλεγε, όταν τον έβλεπε να επιστρέφει;

Ποια δικαιολογία άραγε θα μπορούσε να επιστρατεύσει, τι πρόσχημα να βρει, για να γυρίσει πίσω, να ξεφύγει επιτέλους από την αθλιότητα εκείνη, όπου είχε καταντήσει;

.

Αλλά όχι. Δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Έπρεπε να επιστρέψει. Χωρίς δικαιολογίες και προσχήματα. Τώρα, που ήρθε στα συγκαλά του, πήρε αμετάκλητα και την απόφασή του. Θα επιστρέψει έτσι όπως είναι. Αποτυχημένος, άθλιος, αξιοθρήνητος και ταπεινωμένος. Θα προβάλλει ένα και μόνο επιχείρημα. Τη μετάνοιά του. Θα πει:

«Πάτερ, ἥμαρτον»! Έκανα σφάλμα μεγάλο, που αποστάτησα από σένα! Αμάρτησα βαριά! «Ἥμαρτον εἰς τόν οὐρανόν», λύπησα τον ουράνιο κόσμο, που μπροστά του διέπραξα κακό. «Ἥμαρτον… καί ἐνώπιόν σου»! Σε πότισα φαρμάκι, σε πρόσβαλα, σπίλωσα το όνομά σου! «Πάτερ, ἥμαρτον»!

«Οὐκέτι εἰμί ἄξιος κληθῆναι υἱός σου», δεν το αξίζω πια να ονομασθώ γιος σου!

Ούτε ζητώ κάτι τέτοιο. Απλώς, σε παρακαλώ να ευδοκήσεις και να με δεχθείς «ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου», σαν έναν από τους μισθωτούς σου. Να βρίσκομαι στη δούλεψή σου και να εξασφαλίζω ένα κομμάτι ψωμί μόνο. Και πάνω απ’ όλα τη γαλήνη, την εμπιστοσύνη, την αγάπη που βασιλεύουν εδώ μέσα…

Το είπε και το έκανε. «Ἀναστάς ἤλθε πρός τόν πατέρα αὐτοῦ». Σηκώθηκε και ήλθε στον πατέρα του.

.

Ασφαλώς στο δρόμο η καρδιά του γοργοκτυπούσε από αγωνία. Ήταν τόσο δύσκολο το εγχείρημά του. Ταπεινωμένος, συντετριμμένος, εξουθενωμένος, βάδιζε βυθισμένος στις σκέψεις του, κρατώντας γερά ως οδηγό του και σωσίβιο τον εξομολογητικό λόγο: «Πάτερ, ἥμαρτον».

Αλλά τι βλέπει; Όνειρο μήπως; Ο πατέρας του τον διέκρινε από μακριά και τρέχει προς το μέρος του για να τον συναντήσει, να τον υποδεχθεί θερμά. Έρχεται, πέφτει γεμάτος πόνο και πόθο και ευσπλαχνία «ἐπί τόν τράχηλον αυτοῦ» και τον «καταφιλεῖ», τον πνίγει με ασπασμούς πατρικής αγάπης!

Ο άσωτος γιος όμως δε χάνει τα λόγια του, ούτε ξεθαρρεύει. Με το κεφάλι σκυμμένο από ντροπή, με δάκρυα καυτά στα μάτια, κράζει σπαραχτικά και ομολογεί: «Πάτερ ἥμαρτον εἰς τόν οὐρανόν καί ἐνώπιόν σου»! Είμαι ένοχος, άσωτος, αποστάτης! Είμαι ανάξιος, να λέγομαι γιος σου! Πατέρα μου, συγχώρεσέ με!…

.

Ο πατέρας δε δίνει απόκριση άλλη από εκείνη, που ήδη έμπρακτα είχε δώσει. Γυρίζει μόνο «πρός τούς δούλους αὐτοῦ» και με φωνή που τη ραγίζει λυγμός χαράς τους παραγγέλνει:

— Φέρετε γρήγορα «τήν στολήν τήν πρώτην καί ἐνδύσατε αὐτόν»! θέλω να πάρει καινούργια όψη το παιδί μου! Ακόμη, «δότε δακτύλιον εἰς τήν χεῖρα αὐτοῦ», να φαίνεται ότι είναι άρχοντας εδώ μέσα! Και «ὑποδήματα εἰς τούς πόδας» να του βάλετε! Και «τόν μόσχον τόν σιτευτόν», το θρεφτάρι μας, που το φυλάγουμε για τις μεγάλες γιορτές, τώρα να το σφάξετε και να στρώσετε τραπέζι, για να «εὐφρανθῶμεν»!

Ποια άλλη μέρα θα βρεθεί πιο γιορτινή απ’ αυτή; Ο γιος μου, «νεκρός ἦν καί ἀνέζησε»! «Ἀπολωλώς ἦν καί εὑρέθη»! Ήταν πεθαμένος και ξαναζωντάνεψε και χαμένος και βρέθηκε.

.

Θα μπορούσε ο άσωτος να βρει πολλές δικαιολογίες, να προσκομίσει πολλά ελαφρυντικά. Θα μπορούσε να πει: «Πατέρα, λάθος έγινε. Ήταν η κακιά ώρα, οι φίλοι που με παρέσυραν, η δύσκολη ηλικία… ήρθαν και αλλεπάλληλες οι αναποδιές… ποιος μπορεί να προβλέψει ένα λιμό; Ατύχησα…»

Αλλά όχι. Ο άσωτος είχε το θάρρος και την τιμιότητα να αναλάβει τις ευθύνες του, να ομολογήσει ξεκάθαρα την ενοχή του, να αντιμετωπίσει κατάματα την πραγματικότητα και τις όποιες συνέπειες των πράξεων του. Είχε τον ηρωισμό να κλάψει, να μετανοήσει, να ταπεινωθεί, να πει το «ήμαρτον».

Κι έτσι σώθηκε. Γιατί είχε διαλέξει το σωστό δρόμο. Το μονό δρόμο του λυτρωμού.

.

Πολλοί νέοι σήμερα μπροστά σε κάποιες πτώσεις τους τα χάνουν. Ή απελπίζονται ή προσπαθούν να ξεφύγουν και να ξεχάσουν ή επιστρατεύουν δικαιολογίες και επεξηγήσεις, για να κατοχυρωθούν. Όμως, όλοι αυτοί οι τρόποι — διέξοδοι φυγής — ψευτοβολεύουν και μπαλώνουν τις καταστάσεις. Δε γιατρεύουν, δεν εξιλεώνουν την ψυχή.

Μία είναι η σωστή αντιμετώπιση της ενοχής. Η τίμια αποδοχή της. Και στη συνέχεια η κατανυκτική μετάνοια, η συντριβή, η Εξομολόγηση, η επανόρθωση, η επιστροφή.

«Πάτερ, ήμαρτον»! Έφταιξα, Θεέ μου! Πέφτω στα γόνατα και Σου ζητώ συγγνώμη! Επικαλούμαι ταπεινά το άπειρο έλεός Σου! «Ήμαρτον»!

Όλη η ευθύνη είναι δική μου. Κανείς άλλος δε φταίει. Εγώ προκάλεσα το τραύμα που με βασανίζει, εγώ δημιούργησα την πληγή. Δική μου η ενοχή.

Δε μου φταίξανε οι συνάνθρωποί μου, οι καταστάσεις, ο διάβολος… Εγώ θέλησα και διέπραξα την αμαρτία. Εγώ φταίω. Και δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία. «Πάτερ, ήμαρτον»!…

Ω! Μόλις αρθρώσουμε την ευλογημένη αυτή φράση, όλα μεταμορφώνονται, επανορθώνονται, τακτοποιούνται. Θεία χάρη και έλεος φωτίζει την ψυχή. Μας ανακουφίζει. Ενθουσιασμός ιερός μας συνεπαίρνει, να επανορθώσουμε κάθε παλιά εκτροπή, ζημιά, αδικία… να κερδίσουμε το χαμένο δρόμο, το χαμένο χρόνο…

Κι ο στοργικός Πατέρας μας ακούγεται ν’ απαντά: «Ἐνδύσατε αὐτόν τήν στολήν τήν πρώτην»! «Ὁ υἱός μου οὗτος… ἀνέζησε»! Ξαναβρήκε τη ζωή!

.

με τις καλύτερες ευχές για όλους του πατέρες που γιορτάζουν σήμερα

Αλεξία

.

.

η εικόνα από Doxologia.ro – την είδα στο Σπιτάκι της Μέλιας, στην ανάρτηση:  Η παραβολή του Ασώτου, από τον Φώτη Κόντογλου

 

 

Advertisements

10 Σχόλια (+add yours?)

  1. Ελευθερία
    Φεβ. 28, 2016 @ 22:06:01

    Η παραβολή του “ασώτου υιού” ή του “σπλαχνικού πατέρα” όπως λεγόταν παλιότερα είναι ίσωςη σημαντικότερη του ευαγγελίου γιατί φανερώνει την ουσία της πίστης μας.
    Μετάνοια,ευσπλαχνία,γυρισμός στον Πατέρα…
    τα φιλιά μου Αλεξία μου…

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

    • momyof6
      Φεβ. 28, 2016 @ 22:09:28

      Πράγματι, Ελευθερία μου…
      αν λέγαμε: “Η παραβολή του ασώτου υιού και του σπλαγχνικού πατέρα”, θα δίναμε άλλο κύρος στην παραβολή, καθώς θα τονιζόταν περισσότερο η στάση του Πατέρα, που πάντα μάς περιμένει, χωρίς να επεμβαίνει στην ελευθερία μας…

      Μοῦ ἀρέσει

      Ἀπάντηση

  2. Sofia Kioroglou
    Φεβ. 28, 2016 @ 23:27:52

    Χρόνια πολλά σε όλους τους μπαμπάδες. Υπέροχη ανάρτηση. Ο Θεός μαζί σου Αλεξία μου

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

  3. Μέλια
    Φεβ. 29, 2016 @ 12:15:27

    Πόσο όμορφη ανάρτηση Αλεξία μου!

    Πάντα με συγκινούν τα λόγια αυτής της παραβολής. “Η απέραντη αγάπη του Θεού για όλους!”

    Έγραψε ο μεγάλος Θεολόγος Καβάσιλας:
    “Ο Θεός είναι:
    πιο στοργικός από κάθε φίλο,
    πιο δίκαιος από κάθε κυβερνήτη,
    πιο τρυφερός από κάθε πατέρα,
    πιο πολύ μέλος μας από όσο τα ίδια μας τα μέλη,
    πιο αναγκαίος σε μας από την ίδια την καρδιά μας.”

    την αγάπη μου…

    .

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

  4. georgia
    Μαρ. 01, 2016 @ 08:37:14

    Kalimera Alexia mou k kalo k eulogimeno mina…kai ti ginetai otan o pateras einai pneumatika apwn,otan eirwneuetai tin pisti sto Theo kai tin uparxi twn Agiwn,otan potizei tin yuxi tou paidiou tou me midenistikes k athees idees…Posa na sugxwresei k na dikaiologisei o Xristos,posa na skepasei I Panagia..Poso eleos na deixei…Apeiro to eleos tou,apeiri I Agapi tou alla emeis kofeuoume..Fovamai toso polu gia to mellon,gia tin yuxi tou paidiou mou k tis yuxes olwn twn paidiwn pou mpoliazoun mesa tous tetoia akousmata.Euxomai oi proseuxes mas ti mera auti na fwtisoun olous tous paterades,olous emas pou kata kairous I diarkws Arnoumaste.Me pono yuxis, me agwnia alla k elpida gia auti tin mera (kai oxi mono)proseuxomai k parakalw to eleos Tou.Polu dinamogona anartisi.Na sai kala kai eulogimeni glukia mou.

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

    • momyof6
      Μαρ. 01, 2016 @ 22:37:19

      Γεωργία μου γλυκιά…
      όπως τα λες είναι, καλή μου.
      έχει ο Θεός, για όλες τις ψυχές.
      Εμείς ας μην αποκάμουμε να ευχόμαστε και να ελπίζουμε.
      Και το παιδάκι σας, με την χάρη Του και με την φώτισή Του, θα γεμίσει την ψυχούλα του με Πίστη.

      σε έχω στην προσευχή μου.
      με την αγάπη μου πάντα

      Μοῦ ἀρέσει

      Ἀπάντηση

  5. Γεωργία
    Μαρ. 05, 2016 @ 14:29:59

    Se eyxaristw polu..eilikrina xreiazomai tin proseuxi sou giati olo auto to proswpiko viwma me ponei polu.fovamai k stigmes thumwnw.fovamai Gia to paidi k fovamai to dikaio tou theou.tou dikou mas theou omws k oxi olwn Autwn twn anoitwn thewriwn Gia ton a gnwsto k apla theo twn voleyewn mas k symferontwn…o theos k I panagia voithos mas.se filw.

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

    • momyof6
      Μαρ. 07, 2016 @ 08:55:31

      Ο Θεός μακροθυμεί ακι περιμένει, ως στοργικός Πατέρας…
      Είναι πολύ ανθρώπινο να κουραζόμαστε , αλλά η αγάπη και η καλωσύνη είναι αυτή που θα φέρει κοντά Του έναν άνθρωπο που ακόμα δεν το έχει πλησιάσει (σου το γράφω αυτό, γιατί μια γνωστή μου αντιμετωπίζει ανάλογη δυσκολία, και ο πνευματικός της συστήνει να δείχνει πολλή αγάπη στον σύζυγο, να κάνει υπομονή και να προσεύχεται).
      Ο αγώνας σου δεν θα πάει χαμένος, να είσαι σιγουρη, καλή μου!
      Εύχομαι ολόψυχα να έχεις δύναμη.
      με την αγάπη μου πάντα

      Μοῦ ἀρέσει

      Ἀπάντηση

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: