Το “bulling”… και πώς το αντιμετωπίσαμε…

.

.

Εδώ και καιρό θέλω να γράψω γι αυτό το θέμα… Θα καταθέσω την δική μας εμπειρία, χωρίς να θέλω, σε καμιά περίπτωση, να παρεξηγηθεί ούτε να γενικεύσω τα πράγματα. Όμως θεωρώ ότι είναι καλό να έχουμε μια ευρύτητα πνεύματος  και να βλέπουμε όλες τις περιπτώσεις…

Θα αναφερθώ στο θέμα του “σχολικού εκφοβισμού”, του περιβόητου “bulling”. Έχει πολλές εκφράσεις και μορφές και μάς απασχολεί όλους ως γονιούς, και όχι άδικα.

Να, όμως, που κάποιες φορές μπορεί να μην είναι τόσο τραγικά τα πράγματα, όπως τα βλέπουμε εξ αρχής ή όπως φοβόμαστε ότι είναι… Για αυτό και καταθέτω την δική μας ιστορία, με όσα στοιχεία “αντέχουν” την δημοσιότητα, χωρίς να θιχτεί κανένας εμπλεκόμενος:

.


Ο γιος μου, λοιπόν, στις πρώτες τάξεις του δημοτικού,(συγκεκριμένα στην Γ΄τάξη) δεχόταν συνεχή πειράγματα και προσβολές από έναν συμμαθητή του. Επιπλέον, το ίδιο το παιδί, ως “αρχηγός” της τάξης, είχε δημιουργήσει ένα αρνητικό κλίμα και στα υπόλοιπα παιδιά, σε σημείο να παραμεριστεί ο γιος μου, να μην τον δέχονται στις παρέες και να έχει μπει στην άκρη.Έπεφτε και λίγο ξύλο, αγόρια είναι, τους “ξέφευγε” καμιά…

Εκείνο το διάστημα είχα πραγματικά τρομάξει, γιατί ήταν πρόσφατα και τα γεγονότα με τον Βαγγέλη Γιακουμάκη (εδώ το κείμενο που είχα γράψει τότε)… Δεν ήξερα πώς να κινηθώ, καθώς η δασκάλα έλεγε: “Παιδιά είναι, θα τα βρουν μόνα τους…”. Όμως ο μικρός είχε επηρεαστεί πολύ, έκλαιγε,, δεν ήθελε να πάει σχολείο, έφευγε με βαριά καρδιά το πρωί και γυρνούσε μέσα στην μαυρίλα…

Πέρασε ένας μήνα δύσκολος… Έβλεπα ότι η κατάσταση χειροτερεύει… Κάτι έπρεπε να κάνω…

.

Τότε σκέφτηκα να χειριστώ το θέμα αλλιώς:

Προσπάθησα να τον πείσω- και το κατάφερα εν γένει- ότι το γεγονός πως φοράει γυαλιά δεν είναι κάτι τρομερό! Μάλιστα, αγοράσαμε και καινούρια γυαλιά, όπως τα ήθελε εκείνος (μοντέρνα, ομολογουμένως! ) και το θέμα αυτό τακτοποιήθηκε για τον ίδιο.

Τώρα έπρεπε να μάθει να αδιαφορεί για τα πειράγματα. Το “δουλέψαμε” κι αυτό. Και αυτό βοήθησε πάρα πολύ! Ο φίλος ήθελα να βρει αντίδραση για να συνεχίσει… Όμως, όταν ο γιος μου αδιαφορούσε και απλώς απομακρυνόταν, κάπου βαρέθηκε να προσπαθεί και σταμάτησε, θέλησε να βρει άλλα “θύματα”. Εκεί όμως φάνηκε ότι δεν είναι και τόσο δυνατός, γιατί εν τω μεταξύ ο γιος μου άρχισε να κάνει παρέα με τους παλιούς του φίλους, δυνάμωσαν και πάλι οι σχέσεις τους, και το πειραχτήρι βρέθηκε μόνο του! ενώ πριν είχε ως ακόλουθους ολόκληρη την τάξη.

Και έμεινε το πιο δύσκολο βήμα: να τον συγχωρήσει ο γιος μου και να τον δεχτεί ως φίλο… ήταν δύσκολο, γιατί ήθελε αγάπη και προσευχή… Πιστεύω , όμως, πως οι προσευχές των παιδιών εισακούονται. Και έτσι είχαμε μια θεαματική βελτίωση!Έχουν γίνει πλέον φίλοι, παίζουν μαζί στο διάλειμμα και στην εκδρομή κάθισαν μαζί στο λεωφορείο! Απίστευτο για τα περσινά δεδομένα!

.

Φυσικά, ο γιος μου κατάλαβε πολλά για την διαχείριση των σχέσεων με τους άλλους και τις δυσκολίες που μπορεί να συναντήσει, πώς μπορεί να γίνει ευέλικτος για να τις ξεπεράσει και πήρε το πιο δυνατό μάθημα: ότι η αγάπη και η προσευχή μπορούν να κάνουν θαύματα!

 

Four Hands

.

Αυτά είχα να καταθέσω, ως δική μου εμπειρία, και ελπίζω να βοηθήσει σε κάποιες περιπτώσεις… ίσως τα πράγματα να μην είναι πάντα τόσο δύσκολα όσο δείχνουν,αλλά να υπάρχουν τρόποι που να μπορέσουμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να ξεφύγουν από την θέση του “θύματος” (που ίσως και εμείς λανθασμένα ενισχύουμε…) αλλά και να αποδυναμωθεί ο “θύτης”, με την καλή αδιαφορία που θα επιδείξουμε, την αγάπη και τα θετικά συναισθήματα που θα μεταφέρουμε με την προσευχή μας και τις σκέψεις μας…

.

Όπως είπα και στην αρχή, κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή, και ως τέτοια θα την χειριστούμε… αλλά πιστεύω πως, ειδικά σε μικρές ηλικίες, τα πράγματα μπορεί να μην είναι τόσο δύσκολα όσο δείχνουν… Ας προσπαθήσουμε για το καλύτερο των παιδιών μας.

 

με την αγάπη μου,

Αλεξία

.

(γραμμένο βιαστικά,αλλά μέσα από την καρδιά μου αυτό το κείμενο…ευπρόσδεκτοι οι προβληματισμοί και ο σχολιασμός σας )

.

Copyrighted.com Registered & Protected 
AAFC-XBWF-3ST8-YFEJ

Advertisements

18 Σχόλια (+add yours?)

  1. Ελίνα
    Νοε. 26, 2015 @ 10:32:08

    Συμφωνώ. Αυτό που θέλουν τα παιδιά είναι η καθοδήγηση και η ασφάλεια ότι κάποιος θα τους βοηθήσει να λύσουν το πρόβλημά τους. Όμως Αλεξία, μπορούσε και η δασκάλα να το πάρει πιο προσωπικά το θέμα και να ασχοληθεί λίγο και η ίδια με την καθοδήγηση των παιδιών. Το λέω γιατί καμιά φορά όσα και να κάνουμε στο σπίτι, δε σταματούν μια άσχημη κατάσταση στο σχολείο αν δε συμμαχήσουν και οι δάσκαλοι. Είδα τη διαφορά στο να ασχολείται ή να μην ασχολείται προσωπικά και ο δάσκαλος σε τέτοια θέματα από πέρσι με φέτος και μόνο “μπράβο” και “ευχαριστώ” μπορώ να πω στη φετινή δασκάλα, η οποία παρόλο που παρέλαβε τα ίδια παιδιά που ήταν και πέρσι συμμαθητές, έχει δημιουργήσει ένα κλίμα ασφάλειας στην τάξη της και δεν εθελοτυφλεί σε κάθε άσχημη συμπεριφορά. Την αγαπούνε όλοι, τα παιδιά πάνε όλα με χαρά σχολείο και παρά τα όποια ατυχή περιστατικά που πάντα θα υπάρχουν μεταξύ των παιδιών, παιδιά και γονείς νιώθουμε τεράστια ασφάλεια. Γιατί η δασκάλα νοιάζεται να τους μάθει σωστές συμπεριφορές και ασχολείται περισσότερο με αυτό παρά με το να τους μεταδώσει στείρα γνώση. Τεράστια η διαφορά από πέρσι με φέτος. Να είναι γερές τέτοιες δασκάλες και πάντα να προσφέρουν.

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

  2. Martha Blogging
    Νοε. 26, 2015 @ 10:46:31

    Αλεξία μου αν σε εκτιμούσα μια φορά, τώρα σε εκτιμώ δέκα!!
    Διάβαζα το κείμενο σου και όπως σε όλα (σχεδόν) τα κείμενα περί μπούλινγκ, περίμενα να τελειώσω στο ότι ο γιός σου ένιωσε καλύτερα.
    Προς μεγάλη μου έκπληξη και χαρά διάβασα ότι το επόμενο βήμα ήταν η συγχώρεση! Και συγκινήθηκα μωρέ Αλεξία μου πραγματικά! Βούρκωσαν τα μάτια μου! Και γέμισε η ψυχή μου χαμόγελα! Γιατί αυτό είναι το πιο σπουδαίο βήμα τελικά! Η συχγχώρεση!
    Και πόσο χαίρομαι που πλέον είναι φίλοι. Πιστεύω ακράδαντα ότι ακόμα και οι θύτες έχουν ανάγκη για βοήθεια και προσοχή! Και με τον γιό σου δώσατε μαζί το καλύτερο παράδειγμα προς μίμηση!!!!

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

    • momyof6
      Νοε. 26, 2015 @ 18:55:30

      Μάρθα μου, από την μικρή μου πείρα απ΄την ζωή, αυτό βλέπω:
      ότι μόνο αν έχουμε ήρεμη την ψυχή μας, μπορούμε να νιώσουμε πραγματική χαρά. Και αν κρατούμε μέσα μας κακίες, αυτό είναι αδύνατον…

      σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια, μου δίνουν δύναμη και κουράγιο-
      αν και δεν πιστεύω ότι κάναμε εμείς κάτι σπουδαίο-αλλά, ειλικρινά, η φώτιση του Θεού είναι αυτή που ενεργεί και μάς δείχνει τον δρόμο, όταν ζητούμε την βοήθειά Του…

      θα τονίσω τα λόγια σου, γιατί αυτό ήταν ένα μήνυμα που ήθελα πολύ να δώσω:
      “ακόμα και οι θύτες έχουν ανάγκη για βοήθεια και προσοχή!”

      σε φιλώ, με αγάπη

      Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

      Ἀπάντηση

  3. momyof6
    Νοε. 26, 2015 @ 19:00:42

    Μαρία μου, καταλαβαίνω… υπάρχουν περιπτώσεις δύσκολες…φαντάζομαι πόσο θα δυσκολεύτηκε το παιδάκι σου…
    Και πάλι όμως, νομίζω, ότι το μήνυμα της αγάπης που θα δώσουμε, μπορεί να μαλακώσει, έστω και ως ένα βαθμό, την καρδιά του θύτη, ειδικά σε μικρές ηλικίες.

    Πάντα παίζει ρόλο η στάση των εκπαιδευτικών και η διαπαιδαγώγηση που έχουν λάβει τα παιδιά από το σπίτι τους- και εκεί δεν έχουμε περιθώρια να επέμβουμε.

    Θα χαιρόμουν και εγώ να τα λέγαμε, αν είμαστε (τοπικά) κοντά!

    σε φιλώ και εσένα και τα παλληκαράκια σου

    Μοῦ ἀρέσει

    Ἀπάντηση

  4. Μέλια
    Νοε. 26, 2015 @ 22:10:15

    Δυστυχώς ο σχολικός εκφοβισμός στις μέρες μας έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις.

    Το παιδί πρέπει να είναι προετοιμασμένο από “νωρίς” για το τι μπορεί να αντιμετωπίσει στη ζωή του, στο σχολείο του, για να μην ξαφνιαστεί, και κυρίως για να μην πληγωθεί.

    Τα παιδιά αντιγράφουν ότι βλέπουν και ότι ακούν.
    Μια ταινία με σκηνές βίας στην τηλεόραση που βλέπουν οι γονείς του, ένας καυγάς των γονιών μέσα στο σπίτι, .
    Όταν ένα παιδί γίνεται επιθετικό κάτι του “φταίει” βασανίζεται…”κλαίω τον θύτη πιότερο απ’ το θύμα” …

    Το βάρος της ευθύνης στο σχολείο “πέφτει” στον αδιάφορο δάσκαλο που αδιαφορεί…

    Τα παιδιά μας πρέπει να μάθουν από νωρίς να συγχωρούν, γιατί ή πίκρα θεριεύει κα γίνεται μίσος… θέλει πολύ δουλειά αλλά με τη βοήθεια του Θεού και του γονιού όλα γίνονται!

    Εξαιρετικά το χειρίστηκες το θέμα Αλεξία μου!

    Ενα πολύ ωραίο βίντεο που έφτιαξαν οι μαθητές της Στ τάξης του Δημοτικού Σχολείου Νέου Μαρμαρά Χαλκιδικής.για το σχολικό εκφοβισμό.

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

    • momyof6
      Νοε. 27, 2015 @ 18:06:52

      Μέλια μου, πολύ σε ευχαριστώ για όσα έγραψες!
      είναι πολύ σημαντικά και πρέπει να τα έχουμε κατά νουν…

      Θα τονίσω αυτό:
      ”κλαίω τον θύτη πιότερο απ’ το θύμα” …

      μπράβο στους μαθητές και τους δασκάλους για το βιντεάκι, το είδαμε με τα παιδιά και το συστήνω σε όλους

      Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

      Ἀπάντηση

  5. Ελευθερία
    Νοε. 26, 2015 @ 23:34:56

    Αλεξία μου χαίρομαι γιατί βλέπω πως αντιμετωπίζεις τέτοια “δύσκολα” θέματα με πολύ καλό τρόπο!
    Πέρυσι,που η κόρη μου πήγαινε στην πρώτη δημοτικού,ένα παιδάκι από το διπλανό τμήμα την ενοχλούσε τρομερά και εκείνη,παρ’όλο που της μίλούσα για το θέμα αυτό,φοβόταν να του μιλήσει,να του πει σταμάτα,με ενοχλεί αυτό που κάνεις.
    Τότε απευθύνθηκα στη δασκάλα,η οποία δεν έδωσε την πρέπουσα σημασία.Αποφασίζω και πηγαίνω στη διευθύντρια λοιπόν και την ενημερώνω σχετικά.Η απάντησή της; “Το παιδάκι αυτό έχει διάφορα προβλήματα διότι είναι ορφανό από μητέρα από τα τεσσερά του χρόνια”!!!!!!!!!!!
    Καταλαβαίνεις τι έπαθα εκείνη τη στιγμή!!!Η καρδιά μου έγινε κομμάτια…
    Τις επόμενες μέρες έκλαψα πολύ και για το παιδάκι αλλά και παρακαλώντας τον Κύριο να δώσει μια λύση στο θέμα(και για καλό του παιδιού μου)
    Μια μέρα καθώς γυρίζαμε με την κόρη μου από το σχολείο,μου λέει “μαμά ο Νικόλας δεν έχει μαμά”.
    Τότε και εγώ της απαντώ ” γι’αυτό να κάνουμε εμείς προσευχούλα για να μη στενοχωριέται τόσο”.
    και μου απαντά το παιδί “μαμά τον Νικόλα τον αγαπάω,δεν του κρατάω κακία,αλλά μερικές φορές δεν μπορώ αυτά που κάνει”!!!
    Μετά από λίγες ημέρες,έτυχε να βρεθούμε στην παιδική χαρά,οπου έπαιξε και με τα άλλα μου παιδιά,και από τότε,δόξα τω Θεώ,όλα λύθηκαν…
    τα φιλιά μου Αλεξία μου

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

    • momyof6
      Νοε. 27, 2015 @ 18:09:51

      Συγκινήθηκα, πολύ…
      και για την ωριμότητα της κορούλας σου αλλά και για την δική σου ευαισθησία και αγάπη, που απέδωσαν “καρπό καλό”.

      σε ευχαριστούμε, Ελευθερία μου, για όσα μοιράστηκες μαζί μας.
      δίνει ο Θεός λύσεις, όταν Του το ζητάμε και δείχνουμε και εμείς αγάπη…

      φιλιά πολλά, να χαίρεσαι τα παιδάκια σου!

      Μοῦ ἀρέσει

      Ἀπάντηση

  6. Πωλίνα
    Νοε. 27, 2015 @ 09:56:57

    Ax βρε Αλεξία μου. Αυτό το θέμα είναι τόσο ευαίσθητο. Το δικό μου παιδί είναι πολύ μικρό ακόμα αλλά είναι και στη φάση που παίρνει πράγματα από μας τους γονείς του. Το σκέφτομαι συνέχεια. Δεν μιλάω μόνο για το αν πέσει θύμα από κάποιον, αλλά και το πως να μην είναι θύτης σε τέτοιο θέμα. Σκέφτομαι πως να του περάσω το ότι ακόμα και αν το δεί σε άλλο παιδί, να μιλήσει, να βοηθήσει. Δεν ξέρω. Θα συμφωνήσω πως είναι μεγάλη και η ευθύνη των δασκάλων που ο κάθε γονιός του/ της εμπιστεύεται το παιδί του.Θα συμφωνήσω μαζί σου για το θέμα της αγάπης και της συγχώρεσης. Θεωρώ πως απαλύνει το βάρος της ψυχής σου το να συγχωρείς.

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

    • momyof6
      Νοε. 27, 2015 @ 18:14:47

      Πωλίνα μου, αυτό που λες:
      από τώρα παίρνει τις βάσεις το παιδάκι σου, όπως όλα τα μικρά μας, κυρίως αντιγράφοντας τις δικές μας συμπεριφορές.

      Μεγαλώνοντας, διατηρώντας καλή επικοινωνία με τα παιδιά μας, θα διακρίνουμε πότε χρειάζονται την στήριξή μας και θα μπορέσουμε και τότε να τα καθοδηγήσουμε- να μην χαθεί ποτέ η επαφή, αυτό νομίζω είναι το πιο σημαντικό! Να τα “ακούμε” , παρατηρώντας αλλαγές στην συμπεριφορά τους και να τα πλησιάζουμε διακριτικά και με αγάπη, ακόμα και όταν εκείνα είναι διστακτικά στο να μιλήσουν…

      Όσο για την συγχώρεση… κι αυτή την διδάσκεται έμπρακτα πάλι από εμάς.

      να το χαίρεσαι το παιδάκι σου και πάντα να το καμαρώνεις!

      Μοῦ ἀρέσει

      Ἀπάντηση

  7. Αγγελική
    Νοε. 27, 2015 @ 16:13:45

    Είμαι καινούρια αναγνώστρια του blog σου, κάθε ειδοποίηση στο mail μου για ανάρτηση σου μου δίνει χαρά. Αυτά που γράφεις μου δίνουν την εντύπωση πως ζούμε κάπως θα έλεγα παράλληλες ζωές. Ο τρόπος γραφής σου με ξεκουράζει με βοηθάει, μου δίνει λύσεις,με ηρεμεί, σ’ ευχαριστώ πολύ για αυτό, είσαι όαση μεσα στο ιντερνετικό χάος. Αντιμετωπίζω με το γιό μου το ίδιο πρόβλημα είναι μαθητής ε΄ δημοτικού έχασε τον φίλο του λόγω άλλου παιδιού που είναι ο “νταής’ της τάξης, έμεινε μόνος του για κάποιο διάστημα, ενώ τώρα που ο “άσωτος” φίλος επέστρεψε με ρωτάει τι να κάνει αν μπορεί να παίζει μαζί του.Του απαντώ ναι αλλά να είναι πάντα προεκτικός, και να μην ακολουθεί κακές συμπεριφορές, ελπίζω και εύχομαι το παιδί που δημιουργεί τα προβλήματα να αλλάξει δρόμο και να έχουμε ένα αίσιο τέλος όπως και εσείς.Συγγνώμη για το μεγάλο σχόλιο, ευχαριστώ καλή δύναμη.

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

    • momyof6
      Νοε. 27, 2015 @ 18:19:06

      Αγγελική μου, καλώς ήρθες!
      είναι και δική μου μεγάλη χαρά η επικοινωνία με τους αναγνώστες του ιστολογίου, το να γινόμαστε εδώ μέσα μια παρέα.

      Μακάρι το παιδί που δημιούργησε τα θέματα να ηρεμήσει και να μην ενοχλεί…
      όσο μεγαλώνουν τα παιδιά, είναι ευθύνη μας να προσέχουμε και τις παρέες τους, να μαθαίνουν να επιλέγουν φίλους.
      Όλους να τους αγαπάνε, όλους να τους καταδέχονται… αλλά, επειδή οι συναναστροφές επηρεάζουν είτε θετικά είτε αρνητικά, να κάνουν τις επιλογές τους στις φιλίες τους- αυτή είναι η προσωπική μου άποψη.

      Σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο, είσαι πάντα ευπρόσδεκτη- ποτέ τα σχόλιά σας δεν με κουράζουν, αντιθέτως!

      καλή συνέχεια, να χαίρεσαι την οικογένειά σου

      Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

      Ἀπάντηση

  8. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
    Νοε. 28, 2015 @ 15:30:49

    Γεια σου Αλεξια.Πολυ ενδιαφερον και παντα επικαιρο το θεμα του σχολικου εκφοβισμου,δυστυχως!Ο πρωτος μας γιος ειναι μαθητης της Α δημοτικου.Οπως καταλαβαινετε πρωτη φορα ερχομαστε σε επαφη με το απροσωπο περιβαλλον ενος μεγαλου σχολειου.Ενας συμμαθητης , του επιτιθεται λεκτικα με χαρακτηρισμους.Το ανεφερα απλως στη δασκαλα να το γνωριζει.Τις τελευταιες ημερες εμαθα και στενοχωρηθηκα πολυ,οτι το παιδι αυτο το παρατησε στην κυριολεξια η μητερα απο το καλοκαιρι.Το παιδι ζει σε μια αποθηκη με τον πατερα του χωρις την αγκαλια και την αγαπη της μανας.Πως να μην ειναι επιθετικος;Θα ηταν παραξενο.Τελικα με υπομονη τα παιδακια τα βρηκανε μεταξυ τους.Η παιδικη καρδουλα του εχει αναγκη την αγαπη και την αποδοχη των συμμαθητων του.

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

    • momyof6
      Νοε. 28, 2015 @ 22:27:48

      Τι να προσθέσω εδώ;…
      τι πόνο μπορεί να κρύβει μαι παιδική ψυχούλα, και να την εκφράζει με ανάρμοστες συμπεριφορές…
      να πω μόνο ότι συγκινήθηκα πολύ, γιατί με την αγάπη που δέχτηκε το παιδάκι αυτό από τα άλλα παιδιά και με την υπομονή… τα “βρήκαν” μεταξύ τους.

      Παρασκευή μου, ευχαριστούμε πολύ για όσα έγραψες.
      Να χαίρεσαι τα παιδάκια σου, πάντα καλοφωτισμένα να είναι.

      Μοῦ ἀρέσει

      Ἀπάντηση

  9. Maria Elena
    Νοε. 28, 2015 @ 15:46:02

    Όμορφη ανάρτηση
    Φιλάκια …

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

  10. Εἰδοποίηση σύνδεσης: “Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν ὑπερηφάνεια δὲν βοηθήθηκαν μικροὶ ἀπὸ τὸ σπίτι…” (όσιος Παΐσιος) | οικογένεια: μια γωνιά του Παραδείσ

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: