Πώς να κρυφτείς απ΄τα παιδιά;…

.

tears of sad... "το άγαλμα που κλαίει"

                                           .

 

(σημ. Στο κείμενο μιλώ για τα μεγάλα μου παιδιά, που βρίσκονται στην εφηβική ηλικία)

.

Mε είδαν να κλαίω… και τι να τους πω;…

Λένε ότι: «τα παιδιά δεν πρέπει να βλέπουν τους γονείς τους λυπημένους, πληγώνεται η ψυχούλα τους».

Ναι, έτσι είναι , γι αυτό προσπαθούμε να έχουμε ηρεμία και γαλήνη… το ότι θα νιώθουν όμορφα και τα παιδιά μας μαζί μας, είναι ίσως από το μεγαλύτερο κίνητρο.

Όμως, όταν η μαμά περνάει μια μεγάλη δυσκολία, είναι δυνατόν να μην το νιώσουν;

Όσο και να κρυφτώ, όσο και να χαμογελώ, ενώ πονώ, όσο κι αν θέλω να φανώ δυνατή… είναι στιγμές που οι ψυχικές μου δυνάμεις που προδίδουν.

Και τότε στα μάτια μου αναβλύζουν δάκρυα… αυτά δεν μπορούν να κρυφτούν για πολύ, όταν στην ψυχή μου υπάρχει τέτοια αναταραχή…

.

Με άκουσαν αν μιλώ με τον μπαμπά, να με ρωτάει τι έπαθα και κλαίω. Να προσπαθεί να με παρηγορήσει και να με ηρεμήσει.

.

Νόμιζα ότι είχαν κοιμηθεί. Όμως εκείνα, νιώθοντας ότι κάτι δύσκολο συμβαίνει στη μαμά, είχαν μείνει ξάγρυπνα. Πόσο αγωνία θα βάραινε την ψυχούλα τους!… Και μου είπαν το πρωί, ξέσπασαν, δεν άντεξαν…

.

«Μαμά, γιατί έκλαιγες;… Δεν μπορούμε να ξέρουμε ότι κλαις.. Στεναχωριόμαστε πολύ…»

Τότε πάγωσα… συνειδητοποίησα τι νιώθουν και τι αισθάνονται…

Χρειάστηκε να τους εξηγήσω κάποια πράγματα, να τους πω ότι «πάει, πέρασε, Μπόρα ήταν…»

.

Τους μίλησα ανοιχτά:

Κάποιες φορές πληγωνόμαστε από κάποια γεγονότα ή από κάποιες περιστάσεις, αλλά και από κάποια άτομα.

Το καλύτερο είναι να αφήνουμε αυτά τα γεγονότα πίσω μας και να προχωρούμε μπροστά, χωρίς να βασανίζουμε την ψυχή μας με «γιατί;» και παράπονα.

Και αν κάποιος μας λύπησε… άνθρωποι είμαστε και εμείς, δεν είμαστε αλάθητοι, ίσως και εμείς να στεναχωρήσαμε κάποιον άλλο άθελά μας.

.

Αυτή την φορά, δεν φάνηκα δυνατή. Με κατέβαλε η λύπη και η απογοήτευση. Μου έκοψε προς στιγμήν τα φτερά… Δεν θα έπρεπε . Αλλά ήταν πολύ δύσκολο να σηκώσω αυτό το «βάρος». Στεναχωρήθηκα πολύ, έκλαψα. Αλλά το κλάμα είναι λυτρωτικό, όταν δεν έχει απελπισία. Και εν τέλει, ηρέμησα. Με την βοήθεια του Θεού και με την συμβολή του μπαμπά και μιας καλή φίλης. Έχουμε ανθρώπους κοντά μας, να στηριχτούμε στα δύσκολα, δεν είμαστε μόνοι μας…

Αποδέχτηκα την κατάσταση…

Σηκώθηκα και συνεχίζω τον αγώνα μου.

Με άκουσαν τα παιδιά, κατάλαβαν ότι το θέμα είχε ξεπεραστεί… ηρέμησαν, γαλήνεψαν…

.

Ήταν για εκείνα ένα μάθημα ζωής η δυσκολία αυτή που πέρασα και η αδυναμία που έδειξα.

Η παραδοχή, εκ μέρους μου, της αδυναμίας μου αυτής, θέλω να πιστεύω ότι τα ωφέλησε.

Γιατί είναι πλέον σε ηλικία που αρχίζουν και αντιλαμβάνονται την ζωή, με όλες τις χαρές και τις δυσκολίες της, να παίρνουν πρωτοβουλίες, σημαντικές αποφάσεις, να στηρίζονται στις δικές τους δυνάμεις. Να κατανοούν ακόμα καλύτερα τις συνέπειες των πράξεών τους για τα ίδια και το περιβάλλον τους. Αρχίζουν να βλέπουν ότι δεν είναι όλα ρόδινα στην ζωή, ότι έχουμε να παλέψουμε και με φουρτουνιασμένα κύματα, με ξαφνικές τρικυμίες, με απρόσμενες δυσκολίες. Να είμαστε προετοιμασμένοι και για τα δύσκολα…

.

Και ζήτησα «Συγγνώμη» από τα παιδιά για την λύπη που τους προκάλεσα άθελά μου… Έδειξαν τόση κατανόηση, οι ψυχούλες μου, ακόμα και λύσεις μου πρότειναν…

.

Δεν επιδιώκω να διατηρώ το προσωπείο του αλάνθαστου γονιού. Ένα σωστό πρότυπο ανθρώπου οφείλω να δώσω στα παιδιά μου, αλλά από μια ηλικία και ύστερα, βλέπω ότι τους βοηθά να μιλώ περισσότερο και για τα δικά μου συναισθήματα και ανάγκες.

Καθώς μπαίνουν στην εφηβεία, που είναι μια αρκετά εγωκεντρική ηλικία, το «άνοιγμα» της ψυχής μου (φυσικά σε θέματα που αντέχουν τα παιδιά…) νομίζω ότι συμβάλλει και στην διατήρηση του διαύλου της επικοινωνίας μαζί τους.

Εκείνα έχουν τόσες ψυχικές μεταπτώσεις, που τα τρομάζουν τα ίδια… Αν μιλήσω και για την δική μου εφηβεία, αν τους δείξω ότι και εγώ περνώ εσωτερικές δυσκολίες, παλεύω διαρκώς με τον κακό μου εαυτό… μάλλον θα αισθανθούν και τα ίδια πιο άνετα και θα τολμήσουν να ανοίξουν και την δική τους ψυχούλα . Και σήμερα και αργότερα, καθώς μεγαλώνουν και ξανοίγονται στο πέλαγος της ζωής- ένα πέλαγος που έχει και μπουνάτσες αλλά και τρικυμίες πολλές…

.

“Πώς να κρυφτείς απ τα παιδιά;

Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα”

.

Ίσως δεν τα ξέρουν ως εμπειρίες και ως γνώση, αλλά σίγουρα νιώθουν πολλά.

Και σε στιγμές που δεν μπορείς να κρυφτείς, ίσως είναι μια ευκαιρία για ένα ακόμα  «πλησίασμα» μεταξύ μας  και για να τους μεταδώσουμε κάποια σπουδαία μαθήματα και διδάγματα ζωής.

 

Αλεξία

.

 

forgive

 

κάτι που έγραψα παλιότερα…

“Συγγνώμη, παιδί μου…”

 

 

 

Copyrighted.com Registered & Protected NDIU-39XO-5MJR-01EL

26 Σχόλια (+add yours?)

  1. Tzina Varotsi
    Ὀκτ. 10, 2015 @ 17:53:30

    Είναι τούτο το κείμενό σου σα να το έγραψα εγώ η ίδια!..
    Με έχουν δει να κλαίω.. να λυγίζω.. να πονάω.. κάποιες φορές μυστικά.. άλλες με είδαν.. κατάλαβαν..
    Τί τα θες;.. δεν είναι πια μικρά παιδιά.. είναι έφηβοι.. ενήλικες σε δυο χρόνια.. για φαντάσου!.. κι ο πόνος είναι κομμάτι της ζωής.. ίσως το πιο αληθινό..
    Σε φιλώ αγαπημένη μου 🙂

    Ἄρεσε στοὺς 2 ἄνθρωποι

    Ἀπάντηση

    • momyof6
      Ὀκτ. 13, 2015 @ 08:58:35

      Να είσαι καλά, Τζήνα μου!…
      ο λόγος σου μετράει πολύ για εμένα:
      “ο πόνος είναι κομμάτι της ζωής.. ίσως το πιο αληθινό..”
      μάλλον χρειάζεται να προετοιμάσουμε τα παιδιά μας και γι αυτό το κομμάτι της ζωής..

      σε φιλώ

      Μοῦ ἀρέσει

      Ἀπάντηση

  2. patzaroula
    Ὀκτ. 10, 2015 @ 18:40:30

    Μεγαλώνοντας ως παιδί ένιωθα και το έκρυβα.Μεγαλώνοντας ως ενήλικη νιώθω και αντιλαμβάνομαι πια ότι το να μοιράζομαι τα συναισθήματά μου είναι λυτρωτικό και δένονται οι άνθρωποι από καρδιάς.Ευχαριστώ για το άρθρο σου.

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

  3. Ροδούλα
    Ὀκτ. 10, 2015 @ 19:48:30

    Aλεξία μου, με συγκίνησες.
    Δεν είναι κακό να μάθουν τα παιδιά μας, κάτι που μας πλήγωσε και, ναι, μας έκανε και να κλάψουμε. Κακό είναι, να δουν μια μικρή μας αντίδραση ως προς αυτόν που μας πλήγωσε.
    Θα έλεγα ότι, (χωρίς να θέλω να το παίξω ξερόλας, μπορείς να κάνω και λάθος) έχουν ζωντανό παράδειγμα προς μίμηση, την κατά Χριστόν αντίδρασή μας.
    Κι εμένα οι κορούλες μου, έχουν ζήσει μαζί μου αδικίες που έχουν γίνει σε βάρος μου τα τελευταία χρόνια, στον εργασιακό μου χώρο, και είδαν πώς αντέδρασα. Και βρήκα ευκαιρία να τους πω ότι, δεν πρέπει να επιτρέπουμε σε κανέναν να μας βλάψει την ψυχή, να μας την μαυρίσει. Πως, χάρη πρέπει να χρωστάμε σε όσους μας αδικούν και μας πληγώνουν, αφού μας ασκούν.
    Και το σημαντικότερο, βλέπουν, πώς προσπαθούμε να μην αφήσουμε τους άλλους να μας κάνουν κακό…
    Εύχομαι Αλεξία μου, ποτέ να μη χρειαστεί να στεναχωρεθείς ξανά από τρίτους.

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

    • momyof6
      Ὀκτ. 13, 2015 @ 09:02:32

      Ροδούλα μου… δεν θα προσθέσω τίποτα!
      θα προσπαθήσω να θυμάμαι τα λόγια σου…
      μακάρι να καταλαβαίνουμε εξ αρχής την ωφέλεια όλων των δοκιμασιών…

      να είσαι πάντα καλά, σε ευχαριστώ για όλα
      την αγάπη μου

      Μοῦ ἀρέσει

      Ἀπάντηση

  4. kallikent
    Ὀκτ. 10, 2015 @ 21:08:41

    Το ιδανικό να σου ευχηθώ να μην ξανά κλάψεις ποτέ και να μην αφήσεις και κανέναν να σε πληγώσει. Αλλά, όπως είπες και εσύ, όλα μέσα στη ζωή είναι. Και τα παιδιά μας πρέπει να αντιληφθούν ότι οι γονείς είναι άνθρωποι που και θα κλάψουν και θα φωνάξουν και θα γελάσουν κλπ. Μην κατηγορείς τον εαυτό σου, όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Σε φιλώ!

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

    • momyof6
      Ὀκτ. 13, 2015 @ 09:04:39

      “όλα γίνονται για κάποιο λόγο”
      έτσι είναι, Κάλλη μου…
      και έτσι αντιμετωπίζουμε καλύτερα ό,τι έρθει στο δρόμο μας…
      και δίνουμε και παράδειγμα στα παιδιά μας

      σε ευχαριστώ πολύ, την αγάπη μου

      Μοῦ ἀρέσει

      Ἀπάντηση

  5. Yianna Panou
    Ὀκτ. 10, 2015 @ 21:34:21

    Υπέροχο κείμενο Αλεξία μου και να ξέρεις,.. Επειδή θυμάμαι πολύ έντονα την παιδική μου ηλικία είμαι και εγώ υπερ να είμαστε ειλικρινής προς τα παιδιά μας σχετικά με τα συναισθήματα μας, τα μαθαίνουμε να είναι και αυτά άνθρωποι με δικαίωμα στην έκφραση των συναισθημάτων. Σε φιλώ γλυκά γλυκά

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

    • momyof6
      Ὀκτ. 13, 2015 @ 09:07:25

      Γιάννα μου, με τα χρόνια καταλαβαίνω καλύτερα πόσο μετράει η έκφραση των συναισθημάτων..
      εν τέλει, δεν μπορούμε να απαιτούμε από τους άλλους να μας κατανοήσουν, αν δεν πούμε πώς νιώθουμε.

      να είσαι πάντα καλά!
      σε φιλώ

      Μοῦ ἀρέσει

      Ἀπάντηση

  6. momyof6
    Ὀκτ. 10, 2015 @ 21:37:04

    Καλές μου φίλες, σας ευχαριστώ όλες!!!
    με συγκινείτε τόσο πολύ με την αγάπη σας…
    και μου δίνετε μια αίσθηση ηρεμίας και γαλήνης.

    Να είστε όλες καλά, σύντομα θα απαντήσω προσωπικά και στο κάθε σχόλιο.

    Μοῦ ἀρέσει

    Ἀπάντηση

  7. Eva
    Ὀκτ. 10, 2015 @ 21:40:46

    Tα παιδιά Αλεξία μου κατανοούν τα πάντα, σε όποια ηλικία κι αν βρίσκονται… Κι είναι καλύτερα, όταν φυσικά καταλαβαίνουμε πως έχουμε την δυνατότητα να τους εξηγήσουμε κι εκείνα έχουν την δυνατότητα να κατανοήσουν, να τους μιλάμε ανοιχτά. Σε κάθε ηλικία με άλλα λογάκια και άλλο τρόπο.
    Από τις δικές μου περιπέτειες και εμπειρίες έμαθα πως τα παιδιά δεν πρέπει να βλέπουν τους γονείς τους σαν άτρωτους σούπερ ήρωες… Πρέπει να καταλαβαίνουν από μικρά πως ναι μεν η μαμά κι ο μπαμπάς είναι εδώ γι’ αυτά και θα κάνουν τα πάντα για να τα προστατεύσουν, όμως είναι κι εκείνοι άνθρωποι κι έχουν πολλά αδύνατα σημεία. Λυγίζουν, πονάνε, κλαίνε, κι ύστερα πάλι σηκώνονται, δυναμώνουν, συνεχίζουν.
    Καλώς λοιπόν πιστεύω πως σε αντιλήφθηκαν, καλώς κι εσύ έκανες που τους μίλησες. Γνωρίζοντας πως έχεις τον τρόπο ν’ αφήνεις τα δύσκολα πίσω σου, παίρνουν δύναμη από αυτό. Ναι, πονάνε βλέποντας/νιώθοντας τη θλίψη σου, μα έτσι σε λογαριάζουν και σένα τόσο ανθρώπινη όσο είναι κι εκείνα.
    Να μην ζητάς συγνώμη λοιπόν, να τους μιλάς, κι όλα θα βρίσκουν τον δρόμο τους.
    Ευχή μου είναι να περνούν γρήγορα οι πόνοι, να στεγνώνουν τα δάκρυα, και να είστε πάντα αγαπημένοι, μονιασμένοι και δυνατοί!
    Φιλί και μία ζεστή αγκαλιά σου στέλνω!
    Εύα

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

    • momyof6
      Ὀκτ. 13, 2015 @ 09:10:20

      Ίσως να άργησα λίγο να συνειδητοποιήσω, Εύα μου, όλα αυτά τα τόσο ωραία που γράφεις… γιατί ήθελα να προστατέψω τα παιδιά από τις δύσκολες περιστάσεις.
      Δεν είναι όμως αυτό εφικτό και , κατά την ενηλικίωσή τους, δεν μπορούν να βγουν στην ζωή χωρίς εμπειρία των άσχημων στιγμών της ζωής.

      Σε ευχαριστώ θερμά για όσα έγραψες!
      μια αγκαλιά και από εμένα

      Μοῦ ἀρέσει

      Ἀπάντηση

  8. Μέλια
    Ὀκτ. 10, 2015 @ 23:38:22

    Αντιγράφω κάτι που μου άρεσε Αλεξία μου…

    «Η ζωή μας είναι ένα ταξίδι,
    Ταξιδεύοντας θα δείς, θ’ακούσεις, θα γευτείς, θα μυρίσεις, θα μάθεις
    Το κυριότερο όμως είναι ότι θα νιώσεις συναισθήματα
    Θα νιώσεις χαρά, ικανοποίηση, επιτυχία, αγάπη σε όλες τις μορφές
    Θα νιώσεις όμως και λύπη, θλίψη, φόβο, πόνο, απογοήτευση, μοναξιά, απόγνωση
    Ταξιδεύοντας θα χρειαστεί να ξεπεράσεις εμπόδια
    Να παλέψεις με κύκλωπες, να κολυμπήσεις σαν ναυαγός σε φουρτουνιασμένες θάλασσες
    Θα κουραστείς, θα λυγίσεις θα πέσεις, θα σηκωθείς
    Η ζωή είναι ωραία και αξίζει να τη ζήσεις, όταν της δώσεις πλούσιο περιεχόμενο
    Η ζωή που θα ζήσεις αφορά κυρίως τη δική σου ύπαρξη
    Στο βαθμό όμως που επηρεάζει και τις ζωές άλλων (κυρίως αυτών που νοιάζονται ή εξαρτώνται από εσένα) έχει νόημα να έχεις κουράγιο, δύναμη, επιμονή, θάρρος, να ξεπερνάς τις δυσκολίες και να συνεχίζεις
    Στις δύσκολες στιγμές όταν θα σε κυριεύουν συναισθήματα, μοναξιάς, απογοήτευσης, απόγνωσης, να βρίσκεις καταφυγή στο βάλσαμο ψυχής, στην “ποίηση”….

    (και εδώ να με συγχωρέσει ο αρθρογράφος, ….. καταφυγή πρώτα στο Θεό γιατί μόνο αυτός είναι το βάλσαμο της ψυχής μας)

    Μην το βάζεις κάτω ποτέ
    Πάντα μετά από κάθε μπόρα θα ξεπροβάλει ήλιος ζεστός και λαμπρός για να φωτίζει το ταξίδι σου».

    τα παιδιά Αλεξία μου, ξέρουν να ακούν, θέλουν ν’ ακούν και πρέπει να γνωρίζουν.

    Πες σ’ευχαριστώ Θεέ μου και προχώρα…

    την αγάπη μου…

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

  9. Ελευθερία
    Ὀκτ. 11, 2015 @ 01:20:31

    Αλεξία μου θεωρώ πως είναι αφύσικο να μας βλέπουν τα παιδιά μας συνεχώς χαμογελαστούς και χαρούμενους.Ανθρωποι είμαστε και η ζωή έχει και σκαμπανευάσματα.Τη μια θα κλάψουμε,μετά θα σηκωθούμε και θα γελάσουμε ξανά.Όλα είναι στη ζωή μέσα,ακόμα και ο θάνατος.Νομίζω πως αν το “περάσουμε” αυτό στα παιδιά,αυτά αφ’ενός καταλαβαίνουν,αφ’ετερου τα θεωρούν όλα αυτά φυσιολογικά.Δεν μπορούμε να τα μεγελώνουμε μέσα σε γυάλα για να τα προστατευσούμε.Φυσικά και θα τα προστατεύσουμε όσο είναι δυνατόν, και καλό είναι να τους εξηγούμε όσα μπορούν να καταλάβουν,με αγάπη.Από εκεί και πέρα όμως δεν είναι καλό,πιστεύω,να κρυβόμαστε όταν κάτι το βιώνουμε έντονα και πολύ απλα δεν μπορει να κρυφτεί!
    φιλάκια πολλά…

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

    • momyof6
      Ὀκτ. 13, 2015 @ 09:15:41

      Έτσι είναι, Ελευθερία μου, και όλα αυτά τα βλέπουμε ακόμα καλύτερα με τα χρόνια…
      ως γονείς, ίσως να μην έχουμε πάντα την πείρα…
      αλλά με την αποδοχή της αδυναμίας μας και την βοήθεια από τον Θεό, προσπαθούμε να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο…

      Θέλω να σε ευχαριστήσω θερμά που πάντα είσαι “εδώ” και έχεις να πεις κάτι όμορφο…

      με την αγάπη μου

      Μοῦ ἀρέσει

      Ἀπάντηση

  10. Ελίνα
    Ὀκτ. 11, 2015 @ 12:49:05

    Αλεξία μου, πάρα πολύ ωραίο κείμενο και σκέψεις!
    Εγώ είμαι 100% σύμφωνη μαζί σου κι επειδή αυτή την ειλικρίνεια για τα πάντα την εφαρμόζω από τώρα που είναι αρκετά μικρά, πιστεύω πως τελικά δεν έχει κατάλληλη ηλικία για να τους δείξουμε ότι έχουμε και αδυναμίες.
    Μια μέρα με ρωτούσε η κόρη μου για κάτι (πολύ μικρής σημασίας, ούτε που το θυμάμαι πια) και μου έλεγε: “Θέλω να μου πεις την αλήθεια, όλη την αλήθεια.” Και το έλεγε τόσο έντονα που με έκανε να τη ρωτήσω αν γενικά θέλει πάντα να της λέω όλη την αλήθεια όταν θα με ρωτάει, ακόμη κι αν μπορώ να μην της πω κάτι για να μη στενοχωρηθεί. Το σκέφτηκε αρκετή ώρα και μετά ήρθε και μου είπε πως πάντα θέλει όλη την αλήθεια.

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

    • momyof6
      Ὀκτ. 13, 2015 @ 09:18:43

      Πράγματι, Ελίνα μου, η ειλικρίνεια δεν έχει “ηλικία” για τα παιδιά…
      Πολύ ωραίο αυτό που έγραψες με την μικρούλα σου!

      μένει και η διάκριση, πώς θα χειριστούμε καταστάσεις, για να μην πληγωθεί η ψυχούλα τους. Και αυτό, νομίζω, εξαρτάται και από την ψυχοσύνθεση κάθε παιδιού.
      Από τα δικά μου, βλέπω, πόσο διαφορετική αντιμετώπιση θέλουν σε κάθε θέμα, πόση λεπτότητα…

      να είσαι καλά, την αγάπη μου

      Μοῦ ἀρέσει

      Ἀπάντηση

  11. Ευαγγελία
    Ὀκτ. 11, 2015 @ 15:27:52

    Την αγάπη μου.Ευαγγελία (μαμά των 4)

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

  12. Maria Elena
    Ὀκτ. 12, 2015 @ 23:36:21

    Όμορφες σκέψεις
    Φιλάκια …

    Μοῦ ἀρέσει

    Ἀπάντηση

  13. Εἰδοποίηση σύνδεσης: Πόσο να παλεύω μόνη μου, για να δείχνω πιο δυνατή;… | οικογένεια: μια γωνιά του Παραδείσου
  14. Martha Sakka
    Ὀκτ. 13, 2015 @ 12:58:51

    Μα πώς γίνεται να θέλουμε να μας βλέπουν να γελάμε, αλλά όχι να κλαίμε; Πώς αλλιώς θα μάθουν ότι και η λύπη είναι συναίσθημα και εξίσου χρήσιμη και απαραίτητη με την χαρά.
    Αλεξία μου, εγώ θα πώ ότι καλώς έγινε και σε είδαν να κλαις. Έτσι όταν θα θέλουν και εκείνα να κλάψουν θα το κάνουν χωρίς να ντραπούν. Και ξέρεις καλά, ότι μόνο έτσι θα λυτρωθούν!
    Εγώ θα ευχηθώ να έχετε στιγμές σαν και αυτές! Στιγμές ανθρώπινες, ζεστές, τρυφερές! Στιγμές που είναι πολύ φωτεινές στα δικά μου μάτια κι ας επισκιάζονται από την λύπη κάποιες φορές!

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

    • momyof6
      Ὀκτ. 13, 2015 @ 22:14:58

      Όσο το ξανασκέφτομαι, Μάρθα μου.. μάλλον ήταν μια ευκαιρία να αρχίσω να μιλάω στα παιδιά περισσότερο και για αρνητικά συναισθήματα.

      Το δύσκολο είναι όταν καταλαβαίνουν ότι αναφέρεσαι σε ανθρώπους που γνωρίζουν και τα ίδια… τότε πώς να τους χαλάσεις την “ιδέα” που έχουν γι αυτά τα πρόσωπα;…

      σε ευχαριστώ πολύ, Μάρθα μου ❤

      Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

      Ἀπάντηση

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...