“Πότιζε τα λουλούδια και τα αγκάθια της ψυχής θα μαραθούν…”

 ..ηβίσκος

.

Είναι ένα κειμενάκι που διάβασα πριν χρόνια,  με εντυπωσίασε πολύ και χαράκτηκε ως εικόνα στην μνήμη μου.

.

Συχνά μιλάμε για βελτίωση του χαρακτήρα μας ή της συμπεριφοράς των παιδιών μας.

Και λέμε: “να μην κάνω αυτό, να αποφεύγω αυτή την συμπεριφορά”…

Και με τον ίδιο τρόπο μιλούμε και στα παιδιά: “Μη εκείνο- Όχι το άλλο …”

Σκεφτόμουν ότι ο θετικός αγώνας βοηθά περισσότερο.

Αν κατευθύνουμε τις δυνάμεις της ψυχής προς το καλό, αυτομάτως επικεντρωνόμαστε σ΄αυτό και εργαζόμαστε με περισσότερη διάθεση , με χαρά και δύναμη.

Δεν είναι πιο όμορφο να ποτίζουμε λουλούδια, παρά να ξεριζώνουμε αγκάθια;…

.

Αυτό είναι το κείμενο του αγίου Προφυρίου, που αναφέρθηκα στην αρχή:

“Τι  είναι  χριστιανικός  αγώνας;  Να, η  ψυχή  είναι  ένας  κήπος  χωρισμένος  σε  δύο  μέρη. Στον  μισό  φυτρώνουν  αγκάθια,  στον  άλλο  μισό  λουλούδια. Και  έχομε  μια  δεξαμενή  νερού (τις  δυνάμεις της  ψυχής ) με  δυο  βρύσες  και  δυο  αυλάκια. Η  μια  κατευθύνει  το  νερό  στα  αγκάθια  και  η  άλλη  στα  λουλούδια.

Κάθε  φορά  μόνο  μια  βρύση  μπορώ  να  ανοίξω…

Αφήνω  απότιστα  τα  αγκάθια  και  μαραίνονται,  ποτίζω  τα  λουλούδια  και  ανθίζουν “.

.

Ο άγιος  δεν  μιλούσε  για  μονομερή  δαιμονισμό  ή  αγγελισμό  της  ψυχής. Την  έβλεπε, όπως  πράγματι  είναι.

Αυτός ο  αγώνας  έχει  σαν  αποτέλεσμα  την  άνθιση  των  λουλουδιών  (αρετών)  και  ταυτόχρονα  τον  μαρασμό  των  αγκαθιών (παθών).

.

ηβίσκος

.

Και δεν έχουν μόνο οι μεγάλοι πάθη… ακόμα και τα παιδιά ταλαιπωρούνται από αυτά: έχουν εγωισμό, πείσμα, γκρίνια, πλεονεξία, έστω και σε μικρότερο βαθμό. Και με τα χρόνια, θα μαραθούν ή θα ρίξουν βαθιές ρίζες στην ψυχούλα τους;. Αντίστοιχα, θα ανθίσουν μέσα τους το καλό και οι αρετές;…

.

Αν στραφώ προς το καλό, αυτομάτως το κακό θα αρχίσει να ατονεί μέσα μου.

Και με τον ίδιο τρόπο, προτρέποντας και τα παιδιά μου στο καλό, αντί να τα αποτρέπω από το κακό, τα βοηθώ να προχωρούν μπροστά με χαρούμενη διάθεση, χωρίς πολλά κηρύγματα και απαγορεύσεις.

Εξάλλου, το παράδειγμά μου είναι το μεγαλύτερο μάθημα που τους δίνω… Και τα πολλά λόγια “χτυπούν” στα αυτιά και φέρνουν αντίδραση- ενώ η σωστή στάση μου δείχνει τον δρόμο και στα ίδια.

Κι όταν αδυνατώ να τα βοηθήσω, αςπαραδεχτώ την αδυναμία μου και να ζητήσω, με την προσευχή μου, την Θεία βοήθεια.

Πάντα με την χάρη του Θεού και τον φωτισμό Του…

.

με την αγάπη μου,

Αλεξία

18 Σχόλια (+add yours?)

  1. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑΣ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ
    Σεπ. 27, 2015 @ 19:34:57

    Τὸ παρὸν ἀναδημοσιεύθηκε στὸ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑΣ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ.

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

  2. patzaroula
    Σεπ. 27, 2015 @ 20:30:01

    Χαίρομαι που το blogging ενώνει τους ανθρώπους μέσω όμορφων αναρτήσεων!!

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

  3. Μαρία Έλενα
    Σεπ. 27, 2015 @ 22:30:50

    Όμορφη ανάρτηση
    Φιλάκια …

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

  4. Μέλια
    Σεπ. 28, 2015 @ 11:33:31

    Ο “δρόμος μας” σ’ αυτή την όμορφη αλλά προσωρινή ζωή είναι στρωμένος με ροδοπέταλα και αγκάθια, στο χέρι μας είναι να μαζέψουμε τα ροδοπέταλα χωρίς να πατήσουμε στα αγκάθια..
    Ας δείξουμε στα παιδιά μας μέσα από τα δικά μας λάθη και πάθη το …. δρόμο που θα τα οδηγήσει στον “λουλουδιασμένο” κήπο που “πάντα” τρέχει γάργαρο νεράκι..

    Πολύ “αληθινή” ανάρτηση Αλεξία μου και πανέμορφα γραμμένη!

    την αγάπη μου

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

    • momyof6
      Σεπ. 28, 2015 @ 21:33:33

      Έδωσες μια ακόμα “επέκταση” στο θέμα αυτό, Μέλια μου, παρουσιάζοντας τον δρόμο της ζωής…
      Αυτός ο “λουλουδιασμένος” κήπος ας είναι ο στόχος μας….

      να είσαι πάντα καλά, την αγάπη μου

      Μοῦ ἀρέσει

      Ἀπάντηση

  5. Ελευθερία
    Σεπ. 28, 2015 @ 11:55:14

    Πόσο δίκιο έχουν οι άγιοί μας Αλεξία μου,αλλά και πόσο δύσκολο μου φαίνεται εμένα προσωπικά κάποιες φορές να ξεπεράσω τις δικές μου αδυναμίες και να στραφώ στο καλό…
    Μόνο όταν έρχεται η μετάνοια και η προσευχή νοιώθω να λυτρώνομαι πραγματικά..
    σ’ευχαριστώ γι’αυτή σου την ανάρτηση…
    Τα φιλιά μου…

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

    • momyof6
      Σεπ. 28, 2015 @ 21:41:09

      Είναι πράγματι δύσκολο, Ελευθερία μου…
      μόνο με την Χάρη του Θεού, που έρχεται με την ταπείνωση και τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας, προχωρούμε στον αγώνα μας.

      πολλά φιλιά και την αγάπη μου

      Μοῦ ἀρέσει

      Ἀπάντηση

  6. Marina Stylianou
    Σεπ. 28, 2015 @ 12:07:36

    Όμορφη ανάρτηση! Πάντα με την χάρη του Θεού και της Παναγίας στη ζωή μας.
    Σε περιμένει βραβειάκι στο μπλοκ μου.
    http://littleboxofluv.blogspot.com.cy/2015/09/liebster-award.html

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

  7. Maria
    Σεπ. 28, 2015 @ 14:44:21

    Μ’άρεσε πάρα πολύ αυτή η διαφορετική προσέγγιση!

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

  8. Γεωργία Μανασή
    Σεπ. 28, 2015 @ 21:33:15

    Εγώ θα σου πω τη δική μου άποψη με τη πείρα μου σαν μαμά και σαν γιαγιά και σαν διδάσκουσα επίσης σε παιδιά.Τα παιδιά είναι ένα σφουγγάρι που “ρουφούν” ότι βλέπουν σαν παράδειγμα.Όταν τα κοριτσάκια μας ήταν μικρά και πήγαν πρώτη φορά στο σχολείο ο άνδρας μου στο γυρισμό τους φώναξε και τους είπε:
    -Στη καινούργια οικογένεια που μπαίνετε (σχολείο) θα ακούσετε πολλές φορές άσχημες λέξεις, θα δείτε μαλώματα, ίσως και χτυπήματα. Αν δείτε κάποια έστω και μία φορά κάτι από αυτά στη δική μας οικογένεια εδώ μέσα , σας δίνω το δικαίωμα να πείτε και να κάνετε το ίδιο. Αν όμως δεν δείτε τίποτε από αυτά δεν θα επιτρέψω ούτε θα συγχωρέσω κάτι από αυτά.
    Τα παιδιά γλυκιά μου αν δουν αγάπη θα δώσουν αγάπη, αν δουν σωστή συμπεριφορά θα κάνουν το ίδιο πίστεψε με.Σαν νέα παιδιά, έφηβοι και αργότερα εργαζόμενα κορίτσια κράτησαν αυτές τι διδαχές τουλάχιστον μπροστά μας και στους παππούδες και τα ζώα και τους συνανθρώπους τους και βλέπω με καμάρι ότι το μεταφέρουν στα παιδιά τους

    Μοῦ ἀρέσει

    Ἀπάντηση

    • momyof6
      Σεπ. 28, 2015 @ 21:38:20

      Πράγματι, το παράδειγμα των γονιών είναι αυτό που μετρά περισσότερο… οι επιρροές του περιβάλλοντος, είτε καλές είτε όχι, δεν μπορούν να έχουν τόσο μεγάλο αντίκτυπο στην διαμόρφωση του χαρακτήρα των παιδιών μας.
      Γι αυτό και μεγάλη η δική μας ευθύνη, στο τι παράδειγμα θα τους δώσουμε.

      Σε ευχαριστούμε, Αχτίδα, για όσα μας έγραψες, βγαλμένα μέσα από την πολύτιμη πείρα σου.

      Μοῦ ἀρέσει

      Ἀπάντηση

  9. Εἰδοποίηση σύνδεσης: Πόσο να παλεύω μόνη μου, για να δείχνω πιο δυνατή;… | οικογένεια: μια γωνιά του Παραδείσου
  10. Εἰδοποίηση σύνδεσης: Μια αγκαλιά … | οικογένεια: μια γωνιά του Παραδείσου

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...