Η Ελισσάβετ της καρδιάς μου…

ένα κείμενο για την μητέρατης
γραμμένο από μια αγαπημένη φίλη…

Το σπιτάκι της Μέλιας

Τι να πρωτογράψεις σε ένα χαρτί για τον άνθρωπο που σημάδεψε τη ζωή σου;

Μόνο ένα ταπεινό ευχαριστώ που βγήκες μέσα από τα σπλάχνα του!

Τον Σεπτέμβριο του 1944, οι γερμανοί μπήκαν στο χωριό για αντίποινα, λαμπάδιασαν τα πάντα στο πέρασμα τους, σκοτώνοντας βίαια 149 αθώους ανθρώπους.

Εκείνη τη φθινοπωρινή μέρα η μικρή Ελισσώ (όπως την φώναζαν χαϊδευτικά )έχασε τον πολυαγαπημένο της πατέρα, το στήριγμα του σπιτιού και το στερνοπούλι της οικογένειας, τον μικρό της αδελφό με την ίδια σφαίρα, που βρήκε τον στόχο της… την «καρδιά» και τους θέρισε τη ζωή στο πέρασμά του ο αδηφάγος χάρος.

Δεῖτε τὸ πρωτότυπο 487 ἀκόμα λέξεις

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...