Μέσα στους ήχους του χιονιά.

Το σπιτάκι της Μέλιας

Το χιόνι δεν έλεγε να σταματήσει. Τα πάντα ντύθηκαν στα λευκά. Και εκείνη να κάθεται στο λευκό πεζοδρόμιο, ντυμένη βαριά. Οι μπότες της χάθηκαν από το ύψος του χιονιού. Το σκουφί της πλέον έχασε το χρώμα του. Μάλλον κόκκινο ήταν, μα τώρα είναι και αυτό λευκό. Τα χνώτα της και τα κόκκινα μάγουλά της, δίνουν σημάδια ζωής.

Τι κάνει εκεί έξω; Τι περιμένει; Δεν κυκλοφορεί τίποτα. Κανένα αυτοκίνητο, κανένας άνθρωπος. Όλα νεκρά, περιμένουν να αναστηθούν με μερικές ηλιαχτίδες. Όλα είναι στην αναμονή, εκτός απ’αυτήν. Αυτή είναι σε εγρήγορση, δεν κλείστηκε μέσα σε κάποιο δωμάτιο, δεν χώθηκε κάτω από τις κουβέρτες του κρεβατιού της.

Είναι έξω από το σπίτι της, μέσα στην παγωνιά, περιμένοντας.

 Ήταν τέτοια μέρα πριν έναν χρόνο όταν ο γιος της βγήκε έξω να παίξει με το χιόνι. Ήταν τέτοια μέρα πριν έναν χρόνο όταν ένας θόρυβος ακούστηκε απ΄έξω καθώς αυτή μαγείρευε.

Δεῖτε τὸ πρωτότυπο 422 ἀκόμα λέξεις

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...