Μια βόλτα με τον πατέρα μου…

Πολλά χρονιά πριν, όταν οι γειτονιές μύριζαν βασιλικό και δυόσμο, όταν τις Κυριακές μετά την εκκλησία σε περίμενε το Κυριακάτικο τραπέζι, τότε που οι φωνές των παιδιών ήταν χαρούμενες ακόμη, τότε που όλα ήταν διαφορετικά, τα χρώματα, οι μυρωδιές, η οικογένεια, οι άνθρωποι…

Καιρός πάει που έφυγε ο πατέρας, μα ακούω ακόμα τα βαριά του βήματα από την άκρη του δρόμου να έρχεται κουρασμένος απ’ την δουλειά…
Καιρός πάει που έφυγε, αλλά ακόμα ακούω τα λόγια του…
Παιδί μου να προχώρας όρθιος ως το τέλος (ήταν ήρωας πολέμου με τρία παράσημα ανδρείας)….. Αυτά βέβαια πότε δεν μέτρησαν, το μεγαλύτερο παράσημο του ήταν, όπως έλεγε, τα παιδιά του…
Γιε μου να ξέρεις ότι δεν μπορώ να σου δώσω τίποτα παρά μόνο ένα καλό και καθαρό όνομα…
Καιρός πάει που έφυγε και θυμάμαι να πίνει καφέ ώρες ολάκερες με την Μάνα μου και να σωζότανε, αυτοί οι δυο έκαναν την καλύτερη παρέα… μια φορά τον ρώτησα: αλήθεια ρε πατέρα, τι λέτε τόσες ώρες μαζί; Μου είπε κάτι που με πήρε χρόνια να το καταλάβω, όταν διάβασα ένα χαρτί, κάτι σαν διαθήκη… δεν είχε τίποτα να αφήσει παρά ένα σπιτάκι και αυτό με δάνειο απ’ τον ΟΕΚ, το άφηνε στην μάνα μας… και κατέληγε στο τέλος:
Επιθυμώ και παρακαλώ τα παιδιά μου να περιοριστούν στην νόμιμη και μόνο μοίρα τους και όσο θα ζει η Μάνα τους, να την αγαπούν, να την σέβονται και να την προστατεύουν όταν θα έχει ανάγκη προστασίας (16 του Νοέμβρη 1978)
Με πήρε πολλά χρόνια να καταλάβω πως μου είπε ότι: Το πιο σημαντικό έργο που κάνει ένας πατέρας για τα παιδιά του, είναι να αγαπαει την μάνα τους.!!!!
Δεν με χτύπησε ποτές, μου λεγε ότι “αυτός που έχει δύναμη, δεν υψώνει την φωνή, ούτε και το χέρι….” (γι αυτό όλο το ξύλο το έτρωγα απ’ την μάνα μου)…
Ήταν στρατιώτης δέκα χρονια, Αλβανια, Μεση Ανατολη, Ριμινι… δεν ζήτησε τιποτα, μου έλεγε να «μην έχω υποχρέωση σε κανέναν»…
father-and-son-on-ocean
Μου έμαθε ποδήλατο, μου έλεγε ότι για να μάθω ποδήλατο, πρεπει να ξέρω ισορροπία, θα σου χρειαστεί η ισορροπία γιε μου, στην ζωή…
Καιρός πάει που εφυγε, δεν μιλαγε πολυ, μα δάκρυζε… κάποιος αργότερα έγραψε ότι “Λόγια είναι τα δάκρυα”….
Έγινα πατερας, εγινα παππούς… αν με ρωτούσε κάποιος τι θα ήθελα σαν δώρο πιο πολύ στην ζωή μου, θα του απαντούσα: Mια βόλτα με τον πατέρα μου στην θάλασσα, ενα ήσυχο καφενειο, δυο καφέδες και να κοιταζόμαστε στα μάτια… α ρε ΠΑΤΕΡΑ….
~ Χάρης Ανεμούδης
το είδα στο Χαμομηλάκι

 

Advertisements

2 Σχόλια (+add yours?)

  1. Sofia Kioroglou
    Φεβ. 24, 2016 @ 22:28:43

    τι να πω σε αυτό…όλα αυτά σκέφτομαι και γω που τώρα επιζητώ την παρουσία του

    Ἄρεσε στοὺς 1 πρόσωπο

    Ἀπάντηση

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: