Μια Κυριακή των Βαΐων (ιστορία για παιδιά)

 

7_BaioforosΜε κοιτούσε νοσταλγικά μέσα στο άλμπουμ με τις φωτογραφίες. Τα χρώματά μου έχουν ξεθωριάσει λίγο, μαζί με την ημερομηνία στην πίσω μου λευκή επιφάνεια, αλλά τα αγαπημένα πρόσωπα ήταν ακόμα ζωντανά πάνω στο φωτογραφικό χαρτί μου. Τα περνούσε με το δάχτυλό του κι ένιωθα πως τρεμούλιαζα κι εγώ από τη συγκίνησή του. Επειδή δε μιλώ; Mια φωτογραφία είμαι, πόσα όμως λέω στην καρδιά!

Απριλίου 3, Βαΐων, 1988…

– Μανόλη, μην τρως  με τα δάχτυλα τη σκορδαλιά!

Όλοι γύρω από το τραπέζι της γιαγιάς, ένα μελίσσι φωνές: αδέρφια, ξαδέρφια, ανίψια, θείες, θείοι, εγγόνια και η μαμά πάντα να τον προσέχει και μαζί της όλοι.

– Μανολάκη, θα σου δώσω εγώ μικρότερο πιρουνάκι, να σε βολεύει καλύτερα.

Η γιαγιά, πάντα γλυκομίλητη «έσωζε την κατάσταση». Οι μυρωδιές της Kυριακής των Βαΐων, το άσπρο τραπεζομάντιλο, τα βάγια της κυριακάτικης λειτουργίας στο βάζο πάνω στο μπουφέ, οι χαρούμενες ευχές «καλή Ανάσταση», καθώς τσούγκριζαν τα ποτήρια όλοι… Ήταν όλα σχέδιο της γιαγιάς.

– Γιαγιά, δεν κουράζεσαι να μας φτιάχνεις τόσα φαγητά;

– Ποιος είπε που δεν κουράζομαι; Μόνο που σας αγαπώ και το ξεχνάω κάπου-κάπου.

– Γιαγιά, έχει και το απόγευμα εκκλησία;

Περισσότερα

Μεσολόγγι – Εξόδου επέτειος: ξημερώνοντας Κυριακή των Βαΐων…

(κείμενο και για παιδιά) 

Ε Ξ Ο Δ Ο Σ

του Γιάννη Βλαχογιάννη

Το Μεσολόγγι τώρα τοιμάζεται να βγει με το σπαθί.  Τοιμάζεται κι η χήρα Μάνθα, η Μεσολογγίτισσα, να βγει κι αυτή.  Ο Τούρκος αν νικήθηκε χίλιες φορές, της πείνας το θεριό είν’ ανίκητο. Έτσι ο λαός, μαζί με τη φρουρά, πήρανε την απόφαση.  Κι απόψε…

Νύχτα, σκοτάδι.  Η χήρα, στα τυφλά ψηλαφώντας, ήβρε το δέμα με τα ρούχα τ’ άχαρα του μακαρίτη αντρός της. Η μπότα η τούρκικη τον έκοψε στα δυο, μόλις άρχισε η πολιορκία. Κι αυτό μονάχα; Το βόλι, το σπαθί, της αρρώστιας η οργή, της πείνας η κατάρα θέρισαν κάθε δικό της γύρω της.

Περισσότερα

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: